Domek z poduszek

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym domku na skraju łąki mieszkały trzy wesołe świnki: Róża, Kropka i Bąbel. Każdego ranka bawiły się w chowanego, tańczyły na trawie i zbierały stokrotki. Ich domek był miękki i puchaty, bo zbudowały go z kolorowych poduszek – żółtych, niebieskich i różowych.

Pewnego dnia, gdy świnki skakały po poduszkach, usłyszały pukanie. Puk, puk, puk! Ktoś cicho zapukał do drzwi. Róża spojrzała przez okno i zobaczyła wielki, szary nos. – Kto tam? – zapiszczała. – To ja, wilk! – odpowiedział miękki głos. – Czy mogę wejść? Mam ochotę na zabawę.

Świnki przestraszyły się trochę, bo słyszały, że wilki bywają groźne. Ale Bąbel, najmniejsza świnka, powiedziała: – Może on nie chce nas zjeść? Może po prostu jest samotny? – Otworzyły drzwi i zobaczyły wilka, który trzymał w łapie bukiet polnych kwiatów. – To dla was – powiedział nieśmiało.

Wilk wszedł do środka i zaczął się rozglądać. – Jaki macie piękny domek! – westchnął. – U mnie w norze jest zimno i szaro. Świnki spojrzały po sobie. – Chcesz się pobawić z nami? – zapytała Kropka. – Możemy zbudować nowy domek, jeszcze większy, z poduszek!

I tak zaczęła się zabawa. Róża podawała poduszki, Kropka układała je w stosy, a Bąbel z wilkiem wznosili ściany. Wilk okazał się bardzo pomocny – miał silne łapy i szybko podnosił największe poduchy. Świnki śmiały się, gdy wilk próbował wejść w różową poduszkę i grzązł w puchu. – Puf, puf! – sapał, a świnki tarzały się ze śmiechu.

W nowym domku wilk dostał swoje własne, szare posłanie. Świnki położyły obok niego miskę z żołędziami i powiedziały: – Jesteś naszym przyjacielem. Wilk uśmiechnął się szeroko i zamknął oczy. – Dziękuję – szepnął. – Dawno nikt nie był dla mnie taki miły.

Gdy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, świnki i wilk wtulili się w miękkie poduszki. Róża ziewnęła, Kropka przeciągnęła się, a Bąbel pogłaskał wilka po szarym nosku. – Dobranoc, przyjacielu – powiedziały chórem. Wilk mruknął cicho i zasnął spokojnie, marząc o poduszkach i stokrotkach.