Bajka o wilku i siedmiu koźlątkach dla 4-latka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała mama koza z siedmioma małymi koźlątkami. Każde z nich miało mięciutkie futerko i wielkie, ciekawe oczy. Mama bardzo kochała swoje dzieci i zawsze powtarzała: „Nie otwierajcie drzwi nikomu obcemu, dopóki nie wrócę!”.

Pewnego dnia mama musiała iść na łąkę po świeżą trawę i smaczne jagody. Przed wyjściem pogłaskała każde koźlątko po główce i powiedziała: „Pamiętajcie, poznacie mnie po cienkim, delikatnym głosie i białej łapce. Jeśli ktoś zapuka grubym głosem i pokaże ciemną łapę, nie otwierajcie!”. Koźlątka kiwnęły główkami i obiecały być grzeczne.

W lesie mieszkał wilk, który bardzo lubił podkradać się do domku. Tego dnia podszedł do drzwi i zapukał: „Puk, puk! Otwórzcie, to ja, wasza mama!”. Ale jego głos był gruby i chrapliwy. Najstarsze koźlątko przyłożyło ucho do drzwi i szepnęło: „To nie mama! Mama ma cienki głos!”. Wilk odszedł, ale nie dał za wygraną.

Wilk pobiegł do cukiernika i połknął kawałek miodu, żeby jego głos stał się słodki i cienki. Potem wrócił i zapukał znowu: „Puk, puk! Otwórzcie, moje kochane dzieci!”. Tym razem głos brzmiał delikatnie, ale koźlątka spojrzały przez szparę w drzwiach i zobaczyły czarną, szorstką łapę. „Mama ma białą łapkę!” – zawołały chórem. Wilk znów odszedł, tym razem bardzo zły.

Wilk poszedł do młynarza i poprosił, żeby umazał mu łapę białą mąką. Młynarz się zgodził, bo wilk obiecał, że nikogo nie skrzywdzi. Kiedy łapa była już biała, wilk wrócił do domku, zapukał cienkim głosikiem i pokazał przez szparę białą łapę. Koźlątka ucieszyły się: „To mama!” – i otworzyły drzwi.

Wtedy zobaczyły wilka! Wszystkie koźlątka przestraszyły się i schowały: jedno pod łóżko, drugie za szafę, trzecie do pieca, czwarte pod stół, piąte do szafki, szóste pod koc, a siódme – najmniejsze – do wielkiego, drewnianego zegara. Wilk szukał i szukał, ale nie mógł znaleźć siódemki. W końcu zmęczony usiadł i zasnął.

Wróciła mama koza i zobaczyła otwarte drzwi. Szybko odnalazła wszystkie koźlątka, a to z zegara wyskoczyło prosto w jej ramiona. Mama przytuliła je i powiedziała: „Dobrze, że byłyście ostrożne, ale pamiętajcie – nawet jeśli ktoś wygląda jak ja, zawsze sprawdzajcie głos i łapkę. A wilk? Obudził się i obiecał, że już nigdy nie będzie oszukiwał. Mama koza dała mu kawałek sera i wilk poszedł do lasu, gdzie został przyjacielem wszystkich zwierząt.”

Wieczorem koźlątka umyły ząbki, położyły się do łóżeczek, a mama zaśpiewała im cichą kołysankę. Gwiazdy na niebie mrugały do nich przez okno, a w lesie słychać było tylko szum drzew. „Dobranoc, mamo” – szepnęły koźlątka i zasnęły spokojnie, wiedząc, że są bezpieczne.