Siedem koźlątek i łagodny wilk

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała mama koza z siedmioma małymi koźlątkami. Codziennie rano, przed wyjściem na łąkę, gładziła każde z nich po główce i mówiła: – Moje kochane, pamiętajcie, nie otwierajcie drzwi nikomu obcemu, zwłaszcza wilkowi. Straszny wilk ma chytry głos i czarne łapy – ale wy jesteście mądrzejsze!

Koźlątka kiwały głowami i obiecywały być ostrożne. Gdy mama zniknęła za drzewami, zaczęły się bawić w chowanego. Nagle ktoś zapukał do drzwi. – Puk, puk! – rozległo się cicho. – Otwórzcie, to ja, wasza mama! – Ale głos był zbyt miękki i nieznajomy. Najstarsze koźlątko zajrzało przez dziurkę od klucza i zobaczyło wielki, szary pysk. – To wilk! – szepnęło przerażone. – Nie otwierajmy!

Wilk westchnął i odszedł. Nie był wcale zły – był po prostu samotny. Mieszkał w głębi lasu i nikt nie chciał się z nim bawić, bo wszyscy się go bali. Tego dnia koźlątka bawiły się dalej, ale wilk wrócił do swojej nory smutny.

Następnego dnia koźlątka wybrały się na spacer po łące, ale oddaliły się za daleko. Nagle zobaczyły, że nie znają drogi powrotnej. Zaczęły płakać: – Mamo! Gdzie jesteś? – Wtedy zza krzaka wyszedł wilk. Koźlątka zamarły ze strachu, ale wilk powiedział łagodnie: – Nie bójcie się, pomogę wam wrócić do domu. Znam każdą ścieżkę w lesie.

Koźlątka spojrzały po sobie. Najodważniejsze z nich zapytało: – Naprawdę nam pomożesz? – Wilk uśmiechnął się i pokazał drogę. Szedł powoli, żeby małe nóżki nadążyły. Po drodze opowiadał o ptakach, kwiatach i o tym, jak sam kiedyś zgubił się w lesie.

Gdy dotarli do domku, mama koza właśnie wróciła. Zobaczyła wilka i chciała go przegonić, ale koźlątka zawołały: – Mamo, on jest dobry! Pomógł nam! – Mama spojrzała na wilka, a ten spuścił wzrok. – Przepraszam, że was wystraszyłem – powiedział cicho. – Chciałem tylko mieć przyjaciół. – Mama koza uśmiechnęła się i zaprosiła wilka na herbatę.

Od tego dnia wilk często odwiedzał koźlątka. Bawił się z nimi w chowanego, uczył je leśnych piosenek, a wieczorem opowiadał historie o gwiazdach. Koźlątka zrozumiały, że nie warto bać się kogoś tylko dlatego, że inni mówią, że jest straszny. Czasem pod groźną skórą kryje się dobre serce.

Tego wieczoru, gdy księżyc wzeszedł nad lasem, siedem koźlątek ułożyło się w miękkim sianie. Mama koza otuliła je kocykiem, a wilk z daleka pomachał im łapą. – Dobranoc, maleńkie gwiazdy – szepnęły koźlątka i zasnęły spokojnie, marząc o przygodach z nowym przyjacielem.