Bajka o wilku i siedmiu koźlątkach dla 3-latka

— Bajka do czytania —

Za siedmioma pagórkami, w zielonej dolince, mieszkała sobie mama koza z siedmioma małymi koźlątkami. Każdego dnia przed wyjściem na łąkę powtarzała: „Uważajcie na wilka! Jest duży, groźny i ma ostre zęby.”

Koźlątka bardzo bały się wilka. Gdy tylko usłyszały gdzieś w oddali wycie, chowały się pod stołem lub za wielką skrzynią z zabawkami.

Pewnego dnia najmniejsze koźlątko, Kicuś, wyjrzało przez okno i zobaczyło wilka siedzącego pod starym dębem. Wilk nie wyglądał groźnie – trzymał w łapach drewnianą fujarkę i grał smutną melodię.

„Mamusiu, wilk płacze?” – zapytało zdziwione koźlątko. Mama koza westchnęła i postanowiła sprawdzić. Podeszła blisko i spytała: „Dlaczego jesteś smutny, panie wilku?”

Wilk otarł oczy i powiedział: „Nikt nie chce się ze mną bawić. Wszyscy uciekają, bo jestem duży i włochaty, a tak bardzo lubię piec ciasteczka z jagodami i grać na fujarce.”

Koźlątka wybiegły z domu, gdy usłyszały o ciasteczkach. „Prawdziwe ciasteczka? Z jagodami?” – zawołały chórem. Wilk uśmiechnął się nieśmiało i wyjął z torby pachnącą blachę pełną złocistych wypieków.

Przez całe popołudnie koźlątka i wilk bawili się w berka, tańczyli przy muzyce i zajadali słodkości. Mama koza patrzyła na to z radością – jej dzieci nauczyły się, że nie warto oceniać kogoś po wyglądzie.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, koźlątka wróciły do łóżeczek. „Dobranoc, wilku!” – zawołały. „Dobranoc, przyjaciele!” – odpowiedział wilk cichutko. W dolince zapadła cisza, a sen przyszedł lekko jak piórko.