Niezdarny Wilk i Siedem Koźlątek

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym domku na skraju łąki mieszkało siedem kozłatek i ich mama Koza. Każde koźlątko miało swoje ulubione miejsce do spania i ukochaną maskotkę. Mama często powtarzała: „Nie otwierajcie drzwi, kiedy mnie nie ma!”

Pewnego słonecznego popołudnia mama Koza musiała iść na zakupy. „Bądźcie grzeczne i nie otwierajcie nikomu” – powiedziała i wyszła. Koźlątka zostały same. Najstarsze Burek powiedziało: „Będziemy bawić się w chowanego!”

Nagle rozległo się pukanie: puk, puk, puk! „Kto tam?” – zapiszczały koźlątka. Gruby głos odpowiedział: „To ja, wilk! Chcę się z wami pobawić!” Koźlątka schowały się pod stół i łóżko. Bały się, bo słyszały, że wilki są straszne.

Najmłodsze koźlątko, Kicuś, wyjrzało przez okno. Wilk był bardzo duży, ale jego oczy były smutne. „Mamusiu mówiła, żeby nie otwierać” – szepnął Kicuś. Ale wilk dodał: „Proszę, jestem samotny. Mam dla was kolorowe piłki!”

Kicuś zebrało się na odwagę i uchyliło drzwi. Wilk wszedł, ale potknął się o dywanik i wywrócił z hukiem. Piłki potoczyły się po podłodze. Koźlątka wyjrzały z kryjówek i parsknęły śmiechem. „Jesteś niezdarny!” – zawołały.

Wilk wstał i uśmiechnął się. „Przepraszam, że was wystraszyłem. Chciałem tylko kogoś poznać”. Razem zbierali piłki i grali w łapanie. Okazało się, że wilk świetnie rzuca, a koźlątka uwielbiają gonitwy.

Kiedy mama Koza wróciła, zobaczyła wilka bawiącego się z dziećmi. „Ojej, wilku! Myślałam, że jesteś groźny” – zdziwiła się. „Nie, pani Kozinko, chcę być przyjacielem” – odpowiedział wilk. Mama pogłaskała go po futerku i zaprosiła na herbatę. Wieczorem koźlątka przytuliły się do mamy, a za oknem świeciły gwiazdy. „Dobranoc, wilku” – szepnęły. I zasnęły z uśmiechem.