Bajka o wilku i lisie, którzy szukali księżyca

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa szumiały cicho, a gwiazdy migotały na niebie, mieszkał mały wilk o imieniu Wiluś i mały lis o imieniu Lisek. Byli najlepszymi przyjaciółmi i każdej nocy lubili patrzeć na księżyc.

Pewnego wieczoru księżyc nie pokazał się na niebie. Wiluś zmartwił się: – Gdzie jest nasz księżyc? – zapytał Liska. – Może się schował za chmurami? – odpowiedział Lisek. – Chodźmy go poszukać!

Ruszyli w drogę. Szli przez łąkę, gdzie świetliki tańczyły w trawie. – Widzisz go? – pytał Wiluś. – Nie, ale słyszę coś – szepnął Lisek. To była sowa, która siedziała na gałęzi. – Szukacie księżyca? – zapytała. – On jest tam, za chmurami. Może tylko odpoczywa.

Poszli dalej, aż dotarli do strumyka, który cicho płynął. W wodzie odbijały się gwiazdy. – Popatrz, Lisek! – zawołał Wiluś. – Widzę małe światełko! To księżyc? – Nie, to tylko gwiazdka – odpowiedział Lisek. – Ale jest piękna.

Zmęczeni usiedli na miękkim mchu. Wiluś położył głowę na łapkach. – Może księżyc naprawdę tylko odpoczywa – powiedział. – I my też możemy odpocząć. Lisek przytulił się do niego. – Masz rację. Czasem trzeba po prostu usiąść i patrzeć w niebo.

Nagle chmury się rozsunęły. Zza nich wyłonił się wielki, złoty księżyc. – Jest! – ucieszył się Wiluś. – Wrócił! – Lisek uśmiechnął się i wskazał łapką w górę. – Widzisz? Wcale się nie zgubił. Po prostu czekał, aż przestaniemy go szukać i zaczniemy patrzeć.

Wiluś i Lisek wrócili do swojej norki. Położyli się na sianie, a przez okno wpadało księżycowe światło. – Dobranoc, księżycu – szepnął Wiluś. – Dobranoc, przyjacielu – odpowiedział cicho Lisek. I obaj zasnęli spokojnie, a gwiazdy nuciły im kołysankę.