Bajka o wilku, który chciał się bawić

— Bajka do czytania —

W lesie, tuż obok wielkiego dębu, mieszkał mały Wilk. Miał szare futerko i miękkie, puszyste łapki. Wilk bardzo chciał się bawić z innymi zwierzętami, ale kiedy tylko podchodził do łąki, wszyscy uciekali.

Zajączki chowały się za krzakami, sarenki biegły do lasu, a ptaszki odlatywały wysoko w niebo. Wilk robił się smutny. Siadał pod dębem i patrzył na swoją kitę. "Może jestem za duży?" – myślał. "Albo za szary?"

Pewnego dnia nadleciała Sowa Mądra Głowa. "Wilkusiu, dlaczego jesteś taki smutny?" – zapytała. "Bo nikt nie chce się ze mną bawić, bo jestem wilkiem" – odpowiedział cichutko. Sowa zastanowiła się i powiedziała: "A może pokażesz im, że lubisz to samo, co one?"

Wilk podniósł uszka. Następnego dnia wziął ze sobą wielką, czerwoną piłkę. Podszedł do łąki i położył ją na trawie. Potem cofnął się trochę i usiadł. Zobaczyły go małe zajączki. Zaczęły się zastanawiać: co to za piłka i co robi Wilk?

Wilk uśmiechnął się i delikatnie kopnął piłkę w stronę zajączków. Piłka potoczyła się, a zajączki podskoczyły z radością. "Ojej, on chce się bawić!" – zawołał jeden z nich. Nieśmiało odkopnęli piłkę z powrotem.

Od tego dnia Wilk codziennie przychodził na łąkę z piłką. Zajączki czekały na niego z utęsknieniem. Bawili się w ganianego, w chowanego i w turlanie piłki. Wilk przestał być straszny – stał się najlepszym przyjacielem do zabawy.

Kiedy zachodziło słońce, Wilk kładł się zmęczony, ale szczęśliwy pod dębem. Zajączki siadały obok niego. "Dobranoc, Wilkusiu" – szeptały. On mrużył oczy i widział nad sobą gwiazdy. Czuł ciepło w sercu. Wiedział, że nie trzeba być groźnym, żeby mieć przyjaciół.

W lesie zrobiło się cicho i spokojnie. Wilk zwinął się w kłębek, a jego oddech stał się równy. Obok niego spały przytulone zajączki. I tak każdej nocy, gdy gwiazdy świeciły nad dębem, Wilk zasypiał z uśmiechem, wiedząc, że jutro znów będzie wspaniały dzień pełen zabawy.