Wilczek, który słuchał gwiazd

— Bajka do czytania —

W głębi wielkiego, ciemnego lasu, gdzie promienie księżyca przemykały między gałęziami, mieszkała wataha wilków. Najmniejszym z nich był Wilczek – szczeniak o miękkiej, szarej sierści i wielkich, błyszczących oczach. Każdej nocy, gdy jego starsze rodzeństwo i rodzice zbierali się na polanie, by wyć do księżyca, Wilczek stał z boku i marszczył nosek. Nie dlatego, że nie chciał – ale dlatego, że jego głos brzmiał jak cichutki pisk, który ginął wśród potężnych wyciów stada.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc był szczególnie okrągły i srebrny, starszy wilk o imieniu Bystry powiedział: – Wilczku, czas, byś i ty zaśpiewał z nami. Las potrzebuje twojego głosu. Wilczek spuścił łebek i wymamrotał: – Ale ja nie potrafię… mój głos jest za słaby. Rodzeństwo westchnęło, a matka polizała go po nosie. – Każdy głos jest ważny, kochanie – szepnęła.

Zniechęcony Wilczek pobiegł w głąb lasu. Po drodze spotkał sówkę Halinkę, która siedziała na gałęzi i przechylała głowę. – Co ci jest, mały? – zapytała przyjaźnie. – Nie umiem wyć – poskarżył się Wilczek. – Wszyscy wyją głośno i pięknie, a ja tylko piszczę. Sówka zamrugała oczami. – A czy słyszałeś kiedyś szum wiatru w trawach? Albo cichy plusk strumienia? One też nie są głośne, a są piękne. Może twój głos jest właśnie taki – wyjątkowy.

Wilczek zastanowił się. Nigdy nie myślał o ciszy w ten sposób. Ruszył dalej i natknął się na bobra Tupcia, który układał tamy na rzeczce. – Hej, Wilczku – zawołał bóbr – czemu taki smutny? – Nie umiem wyć – odparł Wilczek. Bóbr roześmiał się. – A widzisz te gwiazdy nad nami? One nie krzyczą, a jednak świecą najpiękniej ze wszystkich. Może ty też świecisz inaczej?

Wracając do nory, Wilczek usiadł na wzgórzu i spojrzał w niebo. Nagle usłyszał coś niesamowitego: cichutkie, delikatne brzmienie, jakby cały las nucił cichą kołysankę. To był szmer liści, pohukiwanie sowy, plusk wody i oddech nocy. Wilczek otworzył pyszczek i wydobył z siebie najcichszy, najłagodniejszy dźwięk. Nie był głośny, ale niósł się daleko – czysty i spokojny jak światło gwiazd.

Z polany doleciały zdziwione spojrzenia wilków. Przestali wyć i nasłuchiwali. Bystry podszedł do Wilczka. – Co to było? – zapytał. – Mój głos – szepnął Wilczek. – Nie umiem krzyczeć, ale umiem śpiewać cichuteńko. Starszy wilk uśmiechnął się i powiedział: – To nie krzyk tworzy harmonię. Twoja cicha pieśń dopełniła naszą. Las potrzebuje wszystkich głosów.

Tej nocy cała wataha wyła razem – głośno i cicho, wysoko i nisko. A potem, gdy gwiazdy zaczęły migotać sennie, Wilczek położył się obok mamy i taty. Wokół panowała spokojna cisza, przerywana tylko szumem drzew. – Dobranoc, lesie – wyszeptał. – Dobranoc, gwiazdy. I zamknął oczy, wsłuchany w bicie serc i cichą muzykę nocy.