Wiluś i cicha pieśń nocy

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, gdzie księżyc lubił zaglądać między drzewa, mieszkała mała wilcza rodzina. Najmniejszy z wilków miał na imię Wiluś i był bardzo ciekawski. Każdej nocy patrzył w niebo i zastanawiał się, dlaczego dorośli wyją tak głośno.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Wiluś postanowił spróbować sam. Otworzył pyszczek i zawył z całych sił: „Auuuuu!”. Ale jego wycie było tak donośne, że wszystkie ptaki w pobliskich krzakach zerwały się do lotu, a zajączki schowały się pod liście.

Wiluś poczuł się smutny. Nie chciał nikogo straszyć. Podszedł do mamy i szepnął: „Mamo, dlaczego moje wycie jest takie straszne?”. Mama wilczyca przytuliła go ciepłym ogonem i odpowiedziała: „Mój mały, wycie to nasza pieśń. Ale nie zawsze musi być głośne. Czasem najpiękniejsze melodie są ciche.”

Tej nocy Wiluś poszedł na łąkę, gdzie spotkał sowę Zuzię. Sowa siedziała na gałęzi i mrugała swoimi wielkimi oczami. „Dlaczego nie śpisz, Wilusiu?” – zapytała. „Próbuję nauczyć się cichego wycia” – odpowiedział wilczek. Sowa zachichotała: „Spróbuj nucić jak wiatr, delikatnie i spokojnie.”

Wiluś zamknął oczy i wyobraził sobie, że jest listkiem niesionym przez wietrzyk. Z jego gardła wydobył się cichy, miękki dźwięk: „Uuu… uuu…”. To brzmiało jak szum drzew i plusk strumyka. Zaskoczony otworzył oczy i zobaczył, że zajączki wyszły z kryjówek, a ptaki przysiadły na gałęziach, słuchając.

Od tej pory Wiluś każdej nocy ćwiczył swoją cichą pieśń. Jego wycie nie budziło już strachu, ale przynosiło spokój całemu lasowi. Nawet starsze wilki zaczęły nucić razem z nim, coraz ciszej i ciszej, aż las stawał się cichy jak sen.

Kiedy księżyc był już wysoko, Wiluś wrócił do swojej nory. Mama i tata leżeli obok niego, a ich futra były miękkie i ciepłe. Wiluś ziewnął szeroko i ułożył głowę na łapkach. Słyszał jeszcze dalekie echo swojej cichej pieśni, która płynęła między drzewami.

„Dobranoc, Wilusiu” – szepnęła mama. „Dobranoc, mały śpiewaku” – dodał tata. Wiluś zamknął oczy, a wokół niego zapanowała cisza. Gwiazdy nad lasem mrugały delikatnie, a wiatr niósł ostatnie nuty jego pieśni prosto do snu każdego zwierzątka. Nawet zajączki i ptaki spały spokojnie, a Wiluś wiedział, że czasem najcichsze słowa są najważniejsze.