Bajka o śwince morskiej, która lubiła spać

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku mieszkała świnka morska o imieniu Pusia. Miała mięciutkie, brązowe futerko i okrągły brzuszek. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za firanką, Pusia zaczynała ziewać. Ale zanim zasnęła, lubiła zrobić małą wędrówkę po pokoju.

Najpierw Pusia podreptała do kącika z zabawkami. Zobaczyła tam pluszowego misia, który siedział na półce. „Czy ty też jesteś śpiący?” – zapytała szeptem. Miś tylko uśmiechnął się i zamknął jedno oczko. Pusia westchnęła i ruszyła dalej.

Kolejnym przystankiem był parapet. Stała tam doniczka z kwiatkiem, a na niej kłębek wełny. „Może tutaj zrobię sobie gniazdko?” – pomyślała. Ale wełna łaskotała ją w nosek, więc pokręciła głową i poszła obok.

W sali leżał dywan w żółte paski. Pusia położyła się na chwilę, ale zaraz zerwała – dywan był za twardy. „Gdzie jest moje ulubione miejsce?” – zaszeptała do siebie. Nagle usłyszała delikatny szum – to jej własna klatka czekała cicho w kącie.

Pusia wróciła do swojej klatki. W środku pachniało siankiem i ciepłem. Zwinęła się w kłębek, a jej uszka opadły. „Tu jest miękko, tu jest bezpiecznie” – powiedziała z zadowoleniem. Zamknęła oczy, a jej oddech stał się równy i spokojny.

Za oknem pojawiły się pierwsze gwiazdy. Jedna z nich mrugnęła do Pusii przyjaźnie. Świnka morska uśmiechnęła się przez sen, bo wiedziała, że nawet małe stworzonko potrzebuje swojego rytuału przed snem. W pokoju zapanowała cisza, a lampka nocna rzucała złociste światło.

I tak każdego wieczoru Pusia odbywała swoją małą podróż po domu, by na koniec wrócić do klatki i zasnąć słodko. Bo każdy, nawet najmniejszy, ma swój własny sposób na dobranoc. A gdy śpisz spokojnie, gwiazdy czuwają nad tobą.