Zajączek Florek i pisankowe niespodzianki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie brzozy szeptały wiosenne piosenki, mieszkał zajączek Florek. Miał mięciutkie, brązowe futerko i długie uszy, które zawsze stawały na baczność, gdy ktoś mówił o pisankach. Florek uwielbiał Wielkanoc, bo wtedy cały las malował jajka.

„Muszę zrobić najpiękniejsze pisanki!” – pomyślał Florek pewnego ranka. Zebrał koszyk pełen białych jajek, pędzelki i farby. Usiadł na polanie, tuż obok starego dębu, i zaczął malować. Najpierw wymalował słońce, potem kwiatuszki, a na końcu – małe, żółte kurczaczki. Jednak gdy spojrzał na swoje dzieło, westchnął: „To nie jest takie ładne, jak chciałem…”. Kolor wyszedł trochę krzywy, a kurczaczek wyglądał jak kaczuszka.

Wtem zza krzaka wyjrzała wiewiórka Ruda. Miała w łapkach orzeszka i uśmiechnęła się szeroko. „Florku, dlaczego jesteś smutny? Twoje pisanki są cudowne! Spójrz, ten kurczaczek ma wesołe oczko”. Florek zmarszczył nosek: „Ale ja chciałem doskonałe jajka, a one są takie… niedoskonałe”. Ruda położyła orzeszek na mchu: „Może właśnie przez to są wyjątkowe? Każde jest inne – tak jak my!”.

Florek zamyślił się. Wiewiórka wskazała łapką na malutkie jajko: „To zajączkowe jajko – z uchem do trzymania! A to – srebrzyste, jak kropla rosy”. Nagle Florek zdał sobie sprawę, że przecież nie musi malować sam. „Chodź, pomalujemy razem!” – zawołał. I tak dołączyła do nich sowa Zosia, która przyniosła farby z tęczy, oraz jeżyk Igiełka z pędzelkami z igieł sosny.

Przyjaciele usiedli w kółku. Każde zwierzątko malowało pisankę po swojemu: Ruda dodała wzorki z orzeszków, Zosia – gwiazdki z piór, a Igiełka – kropki jak ślady stóp. Florek pomalował swoje jajka w serduszka i małe zajączki. Wszystkie pisanki ułożyli na sianku – było ich mnóstwo, a żadna nie wyglądała tak samo.

„Teraz czas na najważniejsze!” – powiedział Florek. „Podzielimy się pisankami! Jedną damy Mamie Zajączkowej, drugą Kretkowi, a trzecią – dla małej myszki, która boi się ciemności”. Przyjaciele zanieśli kolorowe jajka do wszystkich domków w lesie. Każdy, kto dostał pisankę, uśmiechał się i dziękował. Florek zobaczył, że jego niedoskonałe jajka sprawiły tyle radości – i to było lepsze niż jakakolwiek doskonałość.

Wieczorem, gdy słońce schowało się za wzgórzami, Florek wrócił do swojej noreczki. Obok koszyka z farbami leżała jedna ostatnia pisanka – ta z krzywym kurczaczkiem. Florek położył ją na parapecie i szepnął: „To moja ulubiona, bo jest prawdziwa”. Promienie księżyca oświetliły jajko, a malutki kurczaczek zdawał się mrugać: „Dobranoc, Florku”.

Florek zamknął oczy, a wokół norki zapanowała cisza. Gwiazdy migotały jak farby na pisankach, a las szeptał: „Dzielenie się dobrem czyni świat piękniejszym”. Zajączek wtulił się w mięciutkie siano i zasnął spokojnie, marząc o kolorowych jajkach i przyjaciołach.