Bajka o ważce, która uczyła się tańczyć

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród zielonych trzcin, mieszkała ważka o imieniu Iskierka. Jej skrzydła mieniły się w słońcu wszystkimi kolorami tęczy, ale Iskierka była smutna. Każdego wieczoru patrzyła, jak inne ważki tańczą nad wodą, a ona nie potrafiła tak pięknie fruwać.

Pewnego dnia Iskierka postanowiła, że się nauczy. Podleciała do mądrej żabki Rechotki i zapytała: – Rechotko, jak tańczyć nad stawem? Żabka uśmiechnęła się i powiedziała: – Najpierw musisz uwierzyć, że potrafisz. Spróbuj zrobić małe kółko w powietrzu.

Iskierka spróbowała, ale jej skrzydła zaszumiały i upadła na liść lilii wodnej. – Nie umiem – szepnęła ze łzami w oczach. Wtedy przyleciała biedronka Kropka i powiedziała: – Każdy zaczyna od małych kroczków. Pokażę ci mój taniec.

Biedronka zatańczyła na liściu, a Iskierka patrzyła z zachwytem. – Spróbuj poruszać skrzydłami wolno, jakbyś głaskała wiatr – poradziła Kropka. Iskierka zamknęła oczy i zaczęła delikatnie machać skrzydłami. Poczuła, jak wiatr unosi ją lekko.

Powoli, krąg za kręgiem, ważka zaczęła tańczyć. Najpierw małe kółka, potem większe. Aż w końcu zrobiła śliczną pętlę nad samym stawem. – Udało się! – zawołała radośnie. Słońce chowało się już za horyzontem, malując niebo na pomarańczowo.

Inne ważki przyleciały i zaczęły tańczyć razem z Iskierką. Każda wirowała w swoim rytmie, a staw rozbrzmiewał śmiechem. Iskierka zrozumiała, że nie trzeba być najlepszym – wystarczy cieszyć się tym, co się umie.

Gdy zapadł zmrok, wszystkie zwierzęta usiadły na brzegu. Iskierka położyła się na miękkim mchu i patrzyła w niebo pełne gwiazd. – Dziękuję wam, przyjaciele – szepnęła. – Dziś odkryłam, że taniec jest w sercu, nie w skrzydłach.