Marchewka, która chciała być słodka

— Bajka do czytania —

W ogrodzie pani Zosi rosła sobie mała marchewka o imieniu Róża. Była pomarańczowa i długa, ale bardzo zazdrościła słodkim cukierkom, które czasem lądowały na stole w altanie. Róża wzdychała, patrząc w niebo, i marzyła, żeby być słodka i błyszcząca jak one.

Pewnego dnia Róża postanowiła, że zrobi wszystko, by smakować słodko. Posypała się piaskiem z cukiernicy, który przyniósł wietrzyk, ale piasek tylko sklejał jej boki. Obmyła się rosą, ale woda nie dodała słodyczy. Róża smutno opuściła swoje listki.

Niedaleko rosła stara dynia o imieniu Teodora. Teodora miała duże, okrągłe ciało i wiele zmarszczek. Zauważyła płacz marchewki i zapytała: „Dlaczego tak rozpaczasz, mała?”. Róża wyznała, że chce być słodka jak lizaki. Dynia uśmiechnęła się i powiedziała: „Każdy z nas ma swój własny smak, który jest wartością. Ty jesteś chrupiąca i pięknie pomarańczowa”. Róża nie do końca wierzyła.

W ogrodzie było też warzywne koło dyskusyjne. Przewodniczył mu seler naciowy Hieronim. Na spotkaniu Róża opowiedziała o swoim marzeniu. Burak Borys stwierdził: „Ja też chciałem być słodki, ale odkryłem, że moja ziemista nuta pasuje do barszczu!”. Brokuł Błażej dodał: „A ja jestem lubiany za to, że jestem zielony i zdrowy”. Marchewka słuchała i zaczynała rozumieć.

Wieczorem pani Zosia przyszła zbierać warzywa na zupę. Zauważyła Różę, która była szczególnie dorodna. „O, jaka śliczna marchewka – zrobię z nią pyszną surówkę” – powiedziała. Róża zadrżała ze strachu, ale w garnku spotkała inne warzywa: ziemniaka, pietruszkę i por. Wszystkie mieszały się, każdy dawał coś od siebie, a zupa pachniała cudnie.

Po ugotowaniu pani Zosia posoliła zupę i dodała odrobinę miodu. Róża poczuła, jak jej własny smak – lekko słodkawy, chrupiący i ziemisty – idealnie komponuje się z resztą. „Jestem potrzebna taka, jaka jestem” – pomyślała z uśmiechem marchewka, choć była już pokrojona w plasterki.

Następnego dnia nowa marchewka, siostra Róży, wyrosła w ogrodzie. Była mała i nieśmiała, ale Róża (teraz jako wspomnienie) przekazała jej przez wiatr mądrość: „Bądź sobą, a zawsze znajdziesz swoje miejsce”. Dynia Teodora kiwnęła głową, a ogród zaszumiał zgodnie.

I tak oto, kiedy na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy, wszystkie warzywa ułożyły się do snu w grządkach. Róża, choć już w brzuchu pani Zosi, poczuła spokój. „Dobranoc, ogrodzie – szepnęła cisza. – Dobranoc, mała marchewko, która odnalazła własny smak”.

A w ogrodzie nastała noc pełna gwiazd, które mrugały do warzyw jak małe światełka. Każde z nich wiedziało, że jest wyjątkowe. Seler, burak, brokuł i dynia uśmiechały się w ciemności, a wietrzyk niósł ich ciche „dobranoc” aż pod księżyc.