Marchewka, która chciała być inna

— Bajka do czytania —

W małym ogródku, tuż pod płotem, rosły razem wszystkie warzywa – pomidory, ogórki, sałata i marchewka o imieniu Róża. Każdego dnia słońce pieściło ich liście, a biedronka Frania przynosiła wieści z sąsiednich grządek. Ale Róża była smutna.

Róża patrzyła na swoje pomarańczowe ciało i westchnęła. „Dlaczego nie mogę być zielona jak ogórek Grześ?” – myślała. „Albo czerwona jak pomidor Tomek?” Ukryła się głęboko w ziemi, żeby nikt nie widział jej łez.

Tego popołudnia biedronka Frania usiadła na liściu Róży. „Co ci jest, marcheweczko?” – zapytała cicho. Róża wyszeptała swoje zmartwienie. Frania roześmiała się delikatnie: „Chodź, pokażę ci coś”.

Frania zaprowadziła Różę na skraj ogrodu, gdzie stała stara grządka z kwiatami. „Spójrz” – powiedziała. „Każdy kwiat ma inny kolor – fioletowy, żółty, biały. I wszystkie są piękne. Ty też jesteś piękna, Różo. Twój pomarańczowy kolor przypomina zachód słońca”.

W drodze powrotnej Róża spotkała ogórka Grzesia, który wyglądał na przygnębionego. „Co ci jest?” – zapytała. „Chciałbym być słodki jak ty, marchewko. Ja jestem tylko zielony i wodnisty” – westchnął. Róża uśmiechnęła się: „Ale ty jesteś orzeźwiający i chrupiący! Bez ciebie sałatka nie miałaby smaku”.

Nagle Róża zrozumiała – każde warzywo jest inne i każde ma swoją wartość. Pomidor Tomek był soczysty, sałata Liścia delikatna, a ogórek Grześ rześki. A ona, marchewka Róża, była słodka i pełna witamin – idealna na zupę i do chrupania.

Gdy zapadł zmrok, ogród wypełnił się blaskiem księżyca. Warzywa położyły się spać w miękkiej ziemi. Róża zamknęła oczy, czując wdzięczność za to, że jest sobą. „Dobranoc, ogródku” – szepnęła. „Dobranoc, Różo” – odpowiedziały echo innych warzyw.

Nad grządką pojawiły się pierwsze gwiazdy. Róża wtuliła się w glebę, marząc o tym, by każde warzywo na świecie wiedziało, jakie jest wyjątkowe. Sen przyszedł cicho, owijając ją ciepłem i spokojem – a w snach tańczyła w promieniach porannego słońca.