Mały groszek i wielka burza

— Bajka do czytania —

W małym ogrodzie za domem, gdzie słońce świeciło najpiękniej, mieszkały warzywa. Były tam marchewki, pietruszki, buraki i mały groszek, który był bardzo nieśmiały. Groszek był malutki i zielony, a jego strączek ledwo wystawał z ziemi.

Każdego ranka marchewki chwaliły się swoimi pomarańczowymi korzeniami, pietruszki puszystymi liśćmi, a buraki ciemnoczerwonymi główkami. Groszek patrzył na nie z podziwem, ale czuł się mały i niepotrzebny. „Jestem taki drobny, nikt mnie nie zauważa” – myślał ze smutkiem.

Pewnego popołudnia niebo nagle pociemniało. Wielkie, szare chmury nadciągnęły znad lasu, a wiatr zaczął szarpać liście. To była burza! Warzywa przestraszyły się i zaczęły wołać: „Ratunku! Gdzie się schować?” Marchewki wbiły się głębiej w ziemię, pietruszki pochyliły głowy, a buraki skuliły się w kulkę.

Groszek też się bał, ale zamiast uciekać, rozejrzał się wokół. Zobaczył, że małe nasionka, które dopiero co wykiełkowały, drżą na wietrze. „One są jeszcze mniejsze ode mnie!” – pomyślał. I wtedy wpadł na pomysł. Zaczął szybko rozkładać swoje zielone listki, tworząc nad nasionkami mały daszek.

Inne warzywa spojrzały zdziwione. „Co ty robisz, groszku?” – zapytała marchewka. „Chronię maluchy przed deszczem” – odpowiedział cicho. Wtedy pietruszka i burak też postanowiły pomóc. Rozłożyły swoje liście, tworząc wspólny dach. Deszcz lał jak z cebra, ale pod liśćmi było sucho i bezpiecznie.

Kiedy burza minęła, wyszło słońce. Wszystkie warzywa były całe i zdrowe, a małe nasionka urosły odrobinę wyżej. Marchewka podeszła do groszka i powiedziała: „Jesteś dzielny. Choć jesteś mały, to uratowałeś nas wszystkich.” Groszek uśmiechnął się i poczuł, że wcale nie musi być duży, żeby być ważnym.

Od tego dnia warzywa bawiły się razem. Groszek już nie był smutny – wiedział, że każdy ma swoją siłę, nawet jeśli jest malutki. A kiedy zapadał wieczór, wszystkie warzywa kładły się spać pod gwiazdami, które migotały na niebie jak małe groszki.

I tak, w ogrodzie pełnym przyjaciół, mały groszek zasnął spokojnie, tuląc się do ziemi. Nad nim świeciły gwiazdy, a wiatr szeptał cichutko: „Dobranoc, dzielny groszku. Dobranoc, wszystkie warzywa.”