Wakeboardowa przygoda Zosi

— Bajka do czytania —

Nad jeziorem, tuż przy brzegu, mieszkała mała Zosia. Każdego ranka patrzyła, jak starsze dzieci ślizgają się po wodzie na desce, ciągnięte przez motorówkę. Ich śmiech niósł się po falach, a Zosia bardzo chciała spróbować.

Pewnego dnia tata przywiózł Zosi małą, niebieską deskę z miękkimi uchwytami. – To deska do wakeboardingu – powiedział. – Ale najpierw musisz nauczyć się utrzymywać równowagę. Zosia była zachwycona, ale gdy podeszła do wody, nagle zrobiło jej się straszno. Fale delikatnie pluskały, a deska wydawała się śliska i niepewna.

Wtedy zza trzcin wypłynęła Kaczka Klementyna. – Nie bój się, Zosiu – zakwakała. – Każdy zaczyna od upadków. Ja też kiedyś bałam się pływać, a teraz jestem mistrzynią nurkowania! Zosia uśmiechnęła się do przyjaciółki i postanowiła spróbować.

Pierwsza próba: Zosia weszła do wody, położyła deskę na falach i chwyciła linę. Motorówka ruszyła, ale deska wywinęła się spod nóg i Zosia wpadła do wody z pluskiem. – Uff, zimno! – zawołała, ale Klementyna pokiwała głową: – Spróbuj jeszcze raz, tym razem ugnij kolana i patrz przed siebie.

Zosia otrzepała się i znów stanęła na desce. Tym razem wolniej, starając się utrzymać równowagę. Deska drżała, ale Zosia nie upadła od razu. Przez chwilę sunęła po wodzie, czując wiatr we włosach. Serce biło jej mocno z radości, ale po kilku sekundach straciła równowagę i znów wylądowała w wodzie.

– Prawie się udało! – krzyknęła Klementyna. – Jeszcze trochę i będziesz pływać jak prawdziwa wakeboardzistka. Zosia próbowała raz za razem. Każda próba była dłuższa, a deska tańczyła pod stopami coraz pewniej. W końcu, po wielu upadkach, Zosia popłynęła całą długością jeziora!

Fale muskały deskę, a Zosia czuła, że unosi się nad wodą jak ptak. Śmiała się głośno, a Klementyna pływała obok, klaszcząc skrzydłami. – Udało ci się! – wołała. Zosia wiedziała, że to dzięki wytrwałości i przyjaciółce, która nie pozwoliła jej się poddać.

Wieczorem, zmęczona i szczęśliwa, Zosia wróciła do domu. Mama otuliła ją ciepłym kocem, a Zosia zamknęła oczy. Śniło jej się, że tańczy na falach pod rozgwieżdżonym niebem. Wokół panowała cisza, tylko gwiazdy migotały jak iskierki na wodzie. Dobranoc, Zosiu – szepnął wiatr. – Dobranoc, mała wakeboardzistko.