Bajka o małej traszce, która nie chciała spać

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym stawie, wśród pływających liści lilii, mieszkała mała traszka o imieniu Trusia. Trusia miała błyszczące, pomarańczowe plamki na grzbiecie i ogonek, który zawsze radośnie merdał, gdy tylko słońce chowało się za horyzont.

Każdego wieczoru, gdy inne traszki i żabki szykowały się do snu, Trusia wołała: „Jeszcze tylko jedna zabawa! Jeszcze tylko jeden skok!”. Biegała wokół trzcin, łapała opadające liście i śpiewała głośno piosenki o błotku.

Pewnego dnia, mama traszka powiedziała: „Trusiu, czas na odpoczynek. Nawet woda w stawie potrzebuje chwili ciszy, żeby móc odbijać gwiazdy”. Trusia zmarszczyła nosek i odpowiedziała: „Ale ja nie jestem zmęczona! Chcę jeszcze zobaczyć, jak księżyc tańczy na wodzie!”.

Mama uśmiechnęła się i zaproponowała: „A może pobawimy się w ciszę? Usiądź ze mną na tym dużym kamieniu i posłuchaj, jakie dźwięki wydaje staw, gdy zapada zmrok”. Trusia niechętnie usiadła, ale po chwili zaczęła nasłuchiwać.

Najpierw usłyszała delikatne „chlap, chlap” – to małe rybki kładły się spać. Potem „szu, szu” – to trzciny kołysały się na wietrze, opowiadając sobie historie. Na koniec usłyszała cichutkie „bum, bum” – to serce stawu biło spokojnie jak bębenek.

Trusia zamknęła oczy i poczuła, jak ciepło mamy otula ją jak miękki kocyk. Z każdą chwilą robiło się jej coraz senniej. Ziewnęła przeciągle, a jej ogonek znieruchomiał. „Mamo, chyba jednak jestem trochę zmęczona” – wyszeptała.

Mama traszka pogłaskała ją po główce i zaśpiewała cichutką kołysankę o gwiazdach, które każdej nocy zapalają małe światełka, by traszki mogły śnić o kolorowych bąbelkach. Trusia wtuliła się w mamę i poczuła, jak sen otula ją niczym najpiękniejsza woda w stawie.

Nad stawem zapadła cisza. Księżyc odbijał się w gładkiej tafli, a wszystkie małe stworzonka spały spokojnie. Trusia śniła o tym, jak jutro znów będzie skakać i pluskać się, ale teraz wiedziała, że każda przygoda zaczyna się od dobrego snu. Dobranoc, Trusiu. Dobranoc, stawie.