Bajka o Flamingu, który szukał kolorów

— Bajka do czytania —

Mały Flaming nazywał się Florek. Florek był bardzo smutny, bo wszystkie ptaki wokół miały piękne kolory, a on był tylko biały. Bardzo chciał być różowy jak inne flamingi.

Pewnego dnia Florek postanowił wyruszyć w podróż, aby znaleźć swój kolor. Szedł przez łąkę, aż spotkał żabkę Zuzię. – Żabko, żabko, czy wiesz, gdzie mogę znaleźć różowy kolor? – zapytał. – Skacz ze mną nad staw, może tam znajdziesz odpowiedź – powiedziała Zuzia.

Florek skakał z żabką nad staw. Zobaczył tam piękne, czerwone lilie wodne. – Może te kwiaty dadzą mi kolor? – pomyślał. Ale lilie tylko uśmiechnęły się i powiedziały: – Nie, Florku, twój kolor jest w tobie. – Florek nie rozumiał i poszedł dalej.

Potem spotkał sowę Mądrą, która siedziała na gałęzi. – Sowo, sowo, powiedz mi, gdzie znajdę różowy kolor? – zapytał. – Poleć na zachód, tam gdzie zachodzi słońce. Może zobaczysz coś wyjątkowego – poradziła mu sowa.

Florek poleciał na zachód. Zobaczył tam piękny zachód słońca – niebo było pomarańczowe, czerwone i różowe. – Ach, jakie piękne kolory! – zachwycił się Florek. – Chciałbym być taki jak to niebo. – Nagle poczuł, że jego piórka stają się delikatnie różowe.

Wrócił do domu, a wszystkie flamingi krzyknęły z radości: – Florek jest różowy! Florek jest różowy! – Ale Florek uśmiechnął się i powiedział: – Nie tylko jestem różowy, ale znalazłem też przyjaciół i nauczyłem się, że każdy kolor jest piękny. – Od tamtej pory Florek był szczęśliwym, różowym flamingiem.

Wieczorem, gdy księżyc świecił nad stawem, Florek usiadł z żabką Zuzią i sową Mądrą. – Dziękuję wam za pomoc – powiedział cicho. – Teraz wiem, że kolory są wszędzie wokół nas. – Ziewnął, a gwiazdy zaczęły migotać. – Dobranoc, Florku – szepnęła Zuzia. – Śpij słodko – dodała sowa. Florek zamknął oczy i zasnął spokojnie, otulony ciepłym, różowym blaskiem księżyca.