Bajka o małym robotku, który uczył się pomagać

— Bajka do czytania —

W kolorowej krainie Zabawkowa Polana mieszkał mały robot o imieniu Migot. Migot był wyjątkowy, bo potrafił się zmieniać – z robotka w mały, błyszczący samochodzik i z powrotem. Miał okrągłe, świecące oczy i miękkie, gumowe kółka, które cicho szumiały: szu, szu, szu.

Każdego ranka Migot ćwiczył swoją przemianę. Raz, dwa, trzy – i już był samochodzikiem! Raz, dwa, trzy – i znów stał się robotkiem. Ale najbardziej na świecie chciał być taki jak wielkie roboty z telewizora – szybki i silny. – Kiedyś będę najszybszym robotem w całej Zabawkowej Polanie! – mówił do swojego pluszowego misia Pysia.

Pewnego dnia Migot postanowił sprawdzić, jak szybko potrafi jechać. Włączył silnik, zamrugał światłami i pomknął przed siebie. Jechał tak prędko, że aż wiatr gwizdał mu w antenkach. Nagle usłyszał cichutkie: – Płaczę, płaczę… – To była mała lalka Zuzia, która siedziała pod krzaczkiem i ocierała łezkę.

Migot zatrzymał się gwałtownie. – Co ci jest, Zuziu? – zapytał. Lalka odpowiedziała: – Zgubiłam swój czerwony bucik i nie mogę go znaleźć. A bez niego nie mogę iść na bal u królewny. Migot spojrzał na swoje gumowe kółka. Mógłby pojechać dalej i trenować, ale wolał pomóc.

Przemienił się w samochodzik i ruszył powoli, wypatrując bucika. Szukał pod huśtawką, za piaskownicą, a nawet w krzakach malin. Po chwili pod ławką coś czerwonego błysnęło. – Znalazłem! – zawołał Migot. Bucik był trochę zakurzony, ale cały. Zuzia ubrała go i uśmiechnęła się szeroko.

– Dziękuję, Migocie! Jesteś najwspanialszym robotem na świecie! – powiedziała lalka. Migot poczuł ciepło w swoim metalowym serduszku. Pomaganie było o wiele przyjemniejsze niż ściganie się. Od tej pory Migot nie chciał już być najszybszy – chciał być tym, który zawsze pomoże.

Gdy słońce schowało się za chmurkami, Migot wrócił do swojego kącika. Przytulił misia Pysia, zamknął świecące oczy i cichutko szepnął: – Dobranoc, Zabawkowa Polano. A jego silnik zamiast ryczeć, nucił kołysankę: szu, szu, szu…

Gwiazdy na niebie mrugały do Migota, a on już spał spokojnie, śniąc o tym, jak jutro znów komuś pomoże. Bo prawdziwa siła nie tkwi w szybkości, ale w dobrym sercu.