Bajka o Tosi i Tymku i małym Piórku

— Bajka do czytania —

Tosia i Tymek mieszkali w małym, niebieskim domku z ogrodem pełnym słońca i kwiatów. Pewnego dnia, bawiąc się w chowanego pod starym dębem, usłyszeli cichutkie piszczenie. Podeszli bliżej i w trawie zobaczyli malutkiego ptaszka. Miał rozrzucone piórka, a jedno skrzydełko zwisało bezwładnie.

– Biedactwo! – szepnęła Tosia, ostrożnie biorąc ptaszka w dłonie. – Nie może latać. – Musimy mu pomóc – dodał Tymek, delikatnie głaszcząc ptaszka palcem. Zabrali go do domu, a mama dała im kartonowe pudełko, starą włóczkę i miseczkę wody. Nazwali go Piórko, bo na główce miał malutki, miękki puch.

Każdego ranka Tosia i Tymek przygotowywali dla Piórka kanapki – oczywiście malutkie, bo ptaszkowe – z ziarenkami i okruszkami chleba. Tymek sprawdzał, czy Piórko ma świeżą wodę, a Tosia czyściła pudełko. Uczyli się, jakie dźwięki wydaje szczęśliwy ptak, a jakie, gdy jest głodny. Piórko szybko rósł i nabierał sił.

Pewnego popołudnia Piórko wyfrunął z pudełka i podreptał po stole w kuchni. Chciał spróbować własnych sił. Rozpostarł skrzydła, zatrzepotał i… poleciał niezgrabnie na szafkę, a potem w dół na poduszkę. Dzieci klasnęły z radości, ale Piórko wyglądał na zmęczonego. – Jeszcze trochę ćwiczeń – zaśmiał się Tymek.

Minął tydzień. Piórko już całkiem nieźle latał po pokoju. Pewnego ranka, gdy okno było uchylone, usiadł na parapecie i patrzył na ogród. Tosia i Tymek zrozumieli, że Piórko tęskni za niebem. – Może już czas – powiedziała cicho Tosia. – Ale będzie nam go brakowało – westchnął Tymek.

Razem zanieśli Piórko do ogrodu. Ptaszek usiadł na gałęzi, rozejrzał się i zaćwierkał wesoło. Potem wziął głęboki oddech, rozłożył skrzydła i poleciał w stronę słońca. Krążył nad domem, jakby chciał powiedzieć „dziękuję”. Dzieci stały pod dębem, machając mu na pożegnanie.

Wieczorem, leżąc w łóżkach, Tosia i Tymek patrzyli przez okno na gwiazdy. – Myślisz, że Piórko jest teraz szczęśliwy? – zapytała Tosia. – Na pewno – odparł Tymek. – Ale miło, że mogliśmy mu pomóc. – I że mamy siebie – dodała Tosia, zamykając oczy. Cisza wypełniła pokój, a z daleka dobiegł cichutki ptasi śpiew.

Srebrny księżyc oświetlił ich uśmiechnięte twarze. W ogrodzie wirowały świetliki, a wiatr niósł zapach jaśminu. Tosia i Tymek zasnęli spokojnie, wiedząc, że czasem największym darem, jaki można dać, jest pozwolić komuś być wolnym.