Kolorowe Skrzaty i Tajemnica Tęczowej Łąki

— Bajka do czytania —

Na Tęczowej Łące, gdzie słońce malowało trawę na złoto, a kwiaty tańczyły na wietrze, mieszkały cztery małe skrzaty: Rudzik, Błękitek, Złocistek i Zielinek. Każdy z nich był inny – nie tylko z wyglądu, ale też w tym, co lubił robić. Rudzik uwielbiał biegać, Błękitek lubił rysować chmury, Złocistek zbierał błyszczące kamienie, a Zielinek śpiewał piosenki o drzewach.

Pewnego dnia, gdy skrzaty bawiły się w chowanego, Rudzik schował się za wielkim dębem. Błękitek go znalazł i krzyknął: „Widzę cię, Rudziku!” Ale Rudzik nie chciał wyjść. „Nie lubię, jak ktoś krzyczy” – powiedział cicho. Błękitek zmartwił się i usiadł obok. „Przepraszam, nie wiedziałem, że to cię smuci” – szepnął. Rudzik uśmiechnął się i wyciągnął rękę. „Chodź, pokażę ci, jak lubię się chować” – powiedział.

Potem przyszedł Złocistek z koszykiem pełnym kamieni. „Popatrzcie, jaki mam błyszczący!” – pokazał. Zielinek spojrzał i zmarszczył nosek. „Wolę moje zielone listki” – mruknął. Złocistek spuścił główkę. „Myślisz, że moje kamienie są brzydkie?” – zapytał. Zielinek pokręcił głową. „Nie, są piękne, tylko ja lubię coś innego. I to jest w porządku” – powiedział i podał Złocistkowi listek, który lśnił w słońcu.

Wtedy pojawiła się Pani Mądra Sowa, która mieszkała na starej jabłoni. „Widzę, że każde z was jest inne” – powiedziała łagodnie. „Rudzik nie lubi głośnych dźwięków, Błękitek rysuje, Złocistek kolekcjonuje, a Zielinek śpiewa. Każdy z was ma coś wyjątkowego i to jest skarb. Gdybyście byli tacy sami, Tęczowa Łąka nie byłaby tak kolorowa”.

Skrzaty spojrzały na siebie i uśmiechnęły się. Rudzik podał Błękitkowi swój czerwony kamyk. „Możesz go dorysować do chmur” – powiedział. Błękitek narysował na nim małe gwiazdki. Złocistek dał Zielinkowi jeden ze swoich kamieni, a ten włożył do niego zielony listek. I tak, każde z nich dało coś od siebie, nie zmieniając się – tylko dodając odrobinę swojego świata.

Od tego dnia skrzaty bawiły się razem, ale zawsze pytały: „Czy tak ci dobrze?” i „Czy mogę ci pomóc?”. Kiedy Rudzik nie chciał biegać, siadał z Błękitkiem i rysował. Kiedy Złocistek chciał pokazać kamienie, wszyscy oglądali i mówili: „Ładne!”. A Zielinek śpiewał im piosenkę o tym, jak fajnie jest być różnym.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie jak małe latarenki, skrzaty usiadły na polanie. „Dobranoc, Rudziku” – powiedział Błękitek. „Dobranoc, Błękitku” – odpowiedział Rudzik. „Dziękuję, że jesteś moim przyjacielem”. I tak, każde z nich zamknęło oczy, a cisza otuliła Tęczową Łąkę, jak miękki kocyk. Gwiazdy mrugały do siebie, a skrzaty spały spokojnie, wiedząc, że różnice są najpiękniejszym darem.