Bajka o Zajączku Wielkanocnym, który szukał kolorów

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka, tuż przed Wielkanocą, mały Zajączek Tofik obudził się z wielkim marzeniem. Chciał pomalować najpiękniejsze jajka w całej dolinie.

Tofik skakał po swojej norki, szukając farb i pędzelków. Niestety, jego koszyczek był pusty. – Ojej! – westchnął smutno. – Jak teraz pomaluję jajka? – Wtedy przypomniał sobie, że przyjaciele mogą pomóc.

Pobiegł do Króliczki Róży, która mieszkała pod starym dębem. – Różo, masz może odrobinę czerwonej farby? – zapytał nieśmiało. – Czerwonej? – zdziwiła się Róża. – Ale ja nie mam farb, mam za to pyszne maliny! – zachichotała i podała mu garść soczystych malin.

Tofik podziękował i skakał dalej. Spotkał Sówkę Mądralę, która siedziała na gałęzi. – Mądralo, a ty masz niebieską farbę? – Sówka zmrużyła oczy. – Nie mam farb, ale mam kawałek błękitnego nieba w swoim piórku. – I podarowała mu jedno niebieskie piórko.

Zajączek był szczęśliwy. Pobiegł do Borsuka Borysa, który grzebał w ziemi. – Borysie, a ty masz zieloną farbę? – Borsuk podrapał się po nosie. – Zieloną? Mam trawę i liście. Możesz wziąć kilka listków, jeśli chcesz. – Tofik uśmiechnął się szeroko.

W drodze powrotnej spotkał jeszcze Pszczółkę Basię, która dała mu odrobinę żółtego pyłku. – Dziękuję! – zawołał Tofik. – Teraz mam wszystko, czego potrzebuję! – I pobiegł do domu, by malować jajka.

Jajka były cudowne – malinowe, niebieskie, zielone i żółte. Każde miało inny kolor i każdy kolor pochodził od innego przyjaciela. Tofik zaniósł jajka do wszystkich, którzy mu pomogli. – Dziękuję! – powiedzieli wszyscy razem. – To najpiękniejsze jajka, jakie kiedykolwiek widzieliśmy!

Wieczorem Tofik usiadł na łączce i patrzył w gwiazdy. – Dziś nauczyłem się, że nie trzeba mieć wszystkiego, by stworzyć coś pięknego. Wystarczy mieć przyjaciół. – I zamknął oczy, słysząc cichy szum wiatru. – Dobranoc, kolorowy świecie. – I zasnął spokojnie, z uśmiechem na pyszczku.