Tęczowy Król i Zagubione Kolory

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, na samym środku nieba mieszkał Tęczowy Król. Jego płaszcz mienił się wszystkimi kolorami tęczy, a uśmiech ogrzewał całą ziemię. Każdego ranka przeciągał się nad chmurami, rozsypując wokół radosne barwy.

Ale pewnego dnia stało się coś strasznego: kolory zaczęły znikać! Najpierw zbladła czerwień, potem pomarańcz rozpuścił się w powietrzu, a żółć odpłynęła hen, hen daleko. Tęczowy Król zasmucił się tak bardzo, że jego płaszcz stał się szary i smutny.

Na dole, w małym domku pod lasem, mieszkała Zosia. Gdy wyjrzała przez okno, zobaczyła niebo bez kolorów. – Gdzie podziały się wszystkie barwy? – zapytała zdziwiona. Jej kot Mruczek tylko machnął ogonem.

Zosia postanowiła wyruszyć na poszukiwanie kolorów. Wzięła swój czerwony plecak i ruszyła w stronę lasu. Po drodze spotkała wiewiórkę Rudzię, która trzymała w łapkach błyszczący czerwony listek. – Proszę, to dla ciebie – powiedziała wiewiórka. – Ten listek pachnie odwagą.

Zosia włożyła listek do plecaka. Nagle na niebie pojawiła się czerwień. – Dziękuję! – zawołał Tęczowy Król z wysoka. Zachęcona Zosia pobiegła dalej. Nad strumieniem spotkała bobra Bobiego, który ze skrzynki wyjął pomarańczową muszelkę. – To dla ciebie, Zosiu. Muszelka pachnie radością.

Gdy Zosia dodała muszelkę, na niebie rozbłysnął pomarańcz. Teraz brakowało jeszcze żółci. Z pomocą przyszła pszczółka Bzyczka, która dała Zosi żółty pyłek kwiatowy. – Pyłek pachnie przyjaźnią – powiedziała, mrugając skrzydłami.

Zosia wróciła na polanę. W plecaku miała czerwień, pomarańcz i żółć. Wyjęła listek, muszelkę i pyłek, a one uniosły się w górę, łącząc się w piękną tęczę. Tęczowy Król uśmiechnął się od ucha do ucha, a jego płaszcz znów zajaśniał wszystkimi barwami.

Zosia usiadła na trawie, patrząc w niebo. – Dziękuję, że pomogłaś mi odnaleźć kolory – szepnął Król. – Pamiętaj, że każdy kolor jest ważny, tak jak każdy z nas. Zosia zrozumiała, że prawdziwe piękno tkwi we współpracy i wzajemnej pomocy.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Zosia leżała w łóżku. Za oknem tańczyła delikatna, srebrzysta tęcza. Mruczek mruczał cicho, a Zosia z uśmiechem zasnęła, wiedząc, że kolory nigdy nie znikną, dopóki są przyjaciele.