Syrenka Koralia i zaczepna muszla

— Bajka do czytania —

W najbłękitniejszej części oceanu, gdzie wodorosty tańczyły przy każdym prądzie, mieszkała mała syrenka o imieniu Koralia. Jej ogon mienił się barwami zachodu słońca, a w długich włosach tkwiły perły i rozgwiazdy. Koralia uwielbiała zbierać skarby – muszelki, bursztyny i kolorowe kamienie, które układała w swoim koralowym ogrodzie.

Pewnego dnia, gdy Koralia płynęła między rafami, zobaczyła niezwykłą muszlę – była cała opalizująca, jakby ktoś wlał w nią tęczę. Syrenka ostrożnie chciała ją podnieść, ale muszla przyczepiła się do jej ogona i nie chciała puścić. Im bardziej Koralia szarpała, tym mocniej trzymała się muszla.

– Oj, to jakieś czary! – westchnęła Koralia. Poprosiła o pomoc przyjaciół: rybkę klowna i konika morskiego. Próbowali odczepić muszlę, ale ona była jak zaczarowana – nie chciała się ruszyć. Rybka klown radziła: – Może trzeba ją pogłaskać? A konik morski dodał: – Albo zaśpiewać jej piosenkę?

Koralia spróbowała delikatnie muskać muszlę palcami i nucić melodię fal. Nagle muszla lekko drgnęła, ale wciąż się trzymała. Syrenka poczuła zniechęcenie – przecież chciała tylko dodać ją do swojej kolekcji, a tu tyle zachodu. Usiadła na kamieniu, a łzy kapały jej na ogon.

Wtedy zza koralowca wypłynęła stara żółwica Stella. – Mała syrenko, dlaczego płaczesz? – zapytała łagodnie. Koralia opowiedziała o muszli. Stella uśmiechnęła się: – Czasem rzeczy, które się przyczepiają, mają w sobie wielki sekret. Potrzebują tylko cierpliwości i delikatności.

Koralia wzięła głęboki oddech, uspokoiła serduszko i znowu zaczęła głaskać muszlę, tym razem bardzo powoli, jakby pieściła płatek kwiatu. Wtuliła w nią twarz i wyszeptała: – Jesteś piękna, daj mi szansę poznać twój sekret. Po chwili muszla lekko drgnęła i powoli, nieśmiało, zaczęła się otwierać.

W środku leżała maleńka perła, która świeciła delikatnym, różowym blaskiem. To nie była zwykła perła – pachniała wodorostami i niosła w sobie ciepło oceanu. Koralia westchnęła z zachwytu: – Och, jaka piękna! Muszelko, przepraszam, że chciałam cię oderwać siłą. Ty miałaś dla mnie prezent.

Od tego dnia Koralia nosiła perłę na szyi, a muszlę postawiła na honorowym miejscu w ogrodzie. Zrozumiała, że czasem to, co wydaje się przeszkodą, może okazać się najcenniejszym darem, jeśli tylko podejdzie się do niego z cierpliwością i sercem.

Gdy słońce zanurzyło się w fale, syrenka położyła perłę na swoim koralowym poduszce, zamknęła oczy i wsłuchała się w szum oceanu. Ocean nucił jej kołysankę, a sen przyszedł cichutko, jak morska piana na brzegu. Dobranoc, Koralio.