Syrenka Arielka i zagubiony konik morski

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, w błękitnym oceanie, wśród koralowych ogrodów i tańczących meduz, mieszkała mała syrenka o imieniu Arielka. Miała lśniący różowy ogon i włosy jak morska piana. Arielka uwielbiała pływać wśród raf i zbierać muszelki, ale najbardziej lubiła pomagać innym stworzeniom morskim.

Pewnego słonecznego poranka, gdy promienie słońca tańczyły na falach, Arielka usłyszała cichutkie szlochanie. Popłynęła w stronę dźwięku i zobaczyła małego, złotego konika morskiego, który trząsł się ze smutku. „Dlaczego płaczesz?” – zapytała łagodnie Arielka.

Konik morski o imieniu Złotek odpowiedział drżącym głosikiem: „Zgubiłem się! Odpłynąłem za daleko od domu i nie mogę znaleźć drogi powrotnej. Moja mama na pewno się martwi”. Arielka pogłaskała go po grzbiecie i powiedziała: „Nie martw się, pomogę ci wrócić. Pokaż mi, gdzie mieszkasz”.

Złotek opisał swoją okolicę – wielką, białą muszlę przy zatopionym wraku statku. Arielka znała to miejsce, ale wiedziała, że droga wiedzie przez niebezpieczną Ciemną Szczelinę, gdzie mieszkają groźne kraby. „Nie bój się” – szepnęła – „będę przy tobie”.

Razem popłynęli przez podwodne łąki, gdzie wodorosty tworzyły zielone tunele. Nagle zza skały wyskoczył wielki krab i zastąpił im drogę. „Kto to wchodzi na mój teren?” – złościł się. Arielka uśmiechnęła się i pokazała mu lśniącą muszelkę, którą znalazła. „To dla ciebie, panie krabie. Przepraszamy, że przeszkadzamy, ale musimy pomóc małemu przyjacielowi wrócić do domu”.

Krab spojrzał na muszelkę, potem na małego konika morskiego i wzruszył ramionami. „No dobrze, przepuściłem was. Ale następnym razem pytajcie o pozwolenie!” – burknął, ale w jego głosie słychać było już ciepło. Arielka i Złotek podziękowali i popłynęli dalej.

W końcu dotarli do wraku statku. Z daleka widać było białą muszlę, a przy niej mamę konika morskiego, która machała radośnie płetwą. Złotek rzucił się w jej objęcia, a mama dziękowała Arielce ze łzami w oczach. „Jesteś prawdziwą przyjaciółką” – powiedziała. Arielka poczuła ciepło w sercu – to było lepsze niż najpiękniejsza muszelka.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Arielka wróciła do swojego koralowego domku. Położyła się na miękkim łożu z wodorostów i patrzyła, jak przez wodę przebijają się pierwsze gwiazdy. Zmrużyła oczy i pomyślała o Złotku i o tym, jak wspaniale jest móc komuś pomóc. Z uśmiechem na ustach zasnęła, a nad oceanem zapadła spokojna, gwiaździsta noc.