Bajka o śwince Pepie

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym chlewiku na skraju wsi mieszkała świnka Pepa. Miała różową skórkę, loczek na ogonku i wielkie, błyszczące oczy. Pepa uwielbiała pluskać się w kałużach i zbierać żołędzie, ale najbardziej ze wszystkiego lubiła spędzać czas z przyjaciółmi.

Pepa codziennie biegała po łące z królikiem Kicem i kaczką Kaczką. Razem szukali skarbów w trawie i układali z patyków wzory na piasku. Pewnego dnia Kicek powiedział: – Widziałem w mieście świnki, które noszą kokardki i kapelusze. Dlaczego ty nie nosisz niczego takiego?

Pepa spojrzała na siebie i zmartwiła się. – Może powinnam być bardziej elegancka? – pomyślała. Postanowiła zrobić sobie kokardkę z liścia klonu i włożyć na głowę. Ale liść szybko zwiędnął i opadł. – To nie działa – westchnęła.

Następnego dnia Kaczeńka przyniosła Pepie kolorowe piórko. – Włóż je za ucho, będziesz wyglądać ślicznie! – zachęcała. Pepa włożyła piórko, ale wiatr je zdmuchnął, a Pepa pobiegła za nim przez całą łąkę, aż wpadła w krzak jeżyn.

Pepa usiadła pod dębem i poczuła się smutna. – Dlaczego nie mogę być taka ładna jak inne świnki? – zapytała głośno. Z dziupli wyjrzała stara sowa Zosia. – Moje dziecko, prawdziwa uroda nie bierze się z kokardek ani piórek – powiedziała łagodnie.

Sowa Zosia usiadła obok Pepy. – Jesteś wyjątkowa, bo masz dobre serce. Pamiętasz, jak pomogłaś Kiciusiowi znaleźć zgubioną marchewkę? Albo jak uratowałaś Kaczeńkę przed deszczem? To są twoje skarby – mówiła sowa, mrużąc oczy.

Pepa uśmiechnęła się szeroko. – Masz rację, Zosiu! Nie muszę niczego udawać – powiedziała. Pobiegła do przyjaciół i krzyknęła: – Chodźcie, pokażę wam nową kałużę! I cała trójka pluskała się radośnie, a Pepa czuła się szczęśliwsza niż kiedykolwiek.

Od tego dnia Pepa przestała martwić się o kokardki. Wiedziała, że najważniejsze jest to, jak traktuje innych i jak bardzo ich kocha. Każdego ranka budziła się z radością, bo wiedziała, że jest kochana taka, jaka jest – różowa, z loczkiem na ogonku i wielkim sercem.