Bajka o myszce Michalinie

— Bajka do czytania —

W starym lesie, pod wielkim dębem, mieszkała mała myszka o imieniu Michalina. Miała miękkie, szare futerko i różowe uszka, którymi radośnie poruszała, gdy coś ciekawego się działo.

Każdego ranka Michalina wybiegała ze swojej norki i szukała skarbów. Zbierała kolorowe liście, błyszczące kamyki i małe patyczki. Układała z nich wzory na polanie – gwiazdy, serca i koła.

Pewnego dnia znalazła okrągły kamyk z maleńką dziurką. Gdy spojrzała przez dziurkę, ujrzała świat w nowych barwach. Liście były bardziej złote, niebo bardziej błękitne, a kwiaty pachniały jeszcze słodziej.

Zachwycona pobiegła do biedronki Basi, która siedziała na mchu i płakała. „Zgubiłam wszystkie moje czarne kropki!” – szlochała. Michalina spojrzała przez kamyk i nagle zobaczyła kropki skryte pod listkiem.

Razem z mrówką Mikołajem i świerszczem Stefanem pomogły Basi znaleźć każdą zgubioną kropkę. Michalina ułożyła je na skrzydłach biedronki w piękny, równy rządek.

„Dziękuję!” – zapiszczała radośnie Basia. „Jak mogę się odwdzięczyć?” Michalina odpowiedziała: „Najlepszą nagrodą jest to, że jesteśmy razem i świetnie się bawimy.”

Wieczorem wszystkie zwierzątka zebrały się na polanie. Biedronka, mrówka i świerszcz podarowały Michalinie kamyk z dziurką – ich przyjacielski talizman. Potem przy blasku księżyca tańczyły wśród traw.

Kiedy nastała noc, Michalina wróciła do swojej norki. Przez okno widziała migoczące gwiazdy. Przytuliła kamyk, ziewnęła i szepnęła: „Dobranoc, przyjaciele.” W lesie zapanowała cisza, a myszka zasnęła spokojnie.