Magiczny prezent małego renifera

— Bajka do czytania —

Mała reniferka Iskierka mieszkała w dalekiej Laponii, tuż obok warsztatu Świętego Mikołaja. Od rana do wieczora patrzyła, jak dorodne renifery przygotowują się do wigilijnego lotu. Najbardziej chciała pobiec razem z nimi – przecież miała nogi jak sprężynki, a uszy pełne marzeń.

Iskierka była najmniejsza ze wszystkich reniferów w stadzie. Jej sierść lśniła jak świeży śnieg, a oczy błyszczały ciekawością. Każdego ranka biegała po polu, próbując dorównać Pędziwiatrowi i Srebrzystej – najszybszym w zaprzęgu. Niestety, zawsze zostawała z tyłu. „Jeszcze za mała, Iskierko” – mówili starsi. „Może za rok”. Dziewczynka czuła w sercu ukłucie smutku, ale nie przestawała ćwiczyć.

Pewnego popołudnia, na tydzień przed Wigilią, Mikołaj wybrał renifery do głównego zaprzęgu. Iskierka stanęła obok, wstrzymując oddech. Lecz usłyszała tylko: „Pędziwiatr, Srebrzysta, Tęcza, Dąsik…”. Jej imię nie padło. Schowała nos w śniegu i pomyślała, że nigdy nie będzie wystarczająco dobra. Wtedy podszedł do niej Mikołaj, usiadł na pobliskim pniaku i pogłaskał ją po grzywie.

„Widzisz, Iskierko” – powiedział cicho. „Nie chodzi o to, kto pierwszy startuje. Każdy z nas ma swoją własną misję. Ty jesteś mała, ale masz bystre oczy i wielkie serce. Może dziś twoją misją będzie pomoc w pakowaniu upominków?”. Iskierka westchnęła, ale skinęła głową. Przez cały dzień taszczyła małe pudełka, układała kokardki i sprawdzała, czy żaden prezent nie ma dziury. Kiedy skończyła, Mikołaj uśmiechnął się i powiedział: „Dziękuję, bez ciebie nie dałbym rady”.

Nadszedł wieczór wigilijny. Sanie były gotowe, dzwoneczki dzwoniły, a renifery niecierpliwie tupały. Iskierka stała z boku, machając kopytkiem. Nagle usłyszała trzask – to Pędziwiatr nadepnął na korzeń i zraniła się w nogę. Nie mógł ciągnąć. Mikołaj spojrzał na zaprzęg zatroskany. „Brakuje mi jednej pary sił” – mruknął. Wtedy Iskierka podbiegła i stanęła obok Srebrzystej. „Spróbuję” – pisnęła odważnie.

Mikołaj zawahał się przez chwilę, po czym zapiął szelki na jej grzbiecie. Sanie wzbiły się w powietrze, a Iskierka ciągnęła z całych sił. Choć była mała, miała ogromną determinację. Dzięki swojej zwinności omijała przeszkody, a śnieg iskrzył się pod jej kopytami jak srebro. Tej nocy dostarczyli prezenty do wszystkich dzieci, a Iskierka czuła, że serce jej rośnie z radości.

Gdy wrócili do Laponii, Mikołaj objął Iskierkę i powiedział do wszystkich: „Widzicie? Wielkość nie liczy się w centymetrach, ale w gotowości do pomocy”. Iskierka uśmiechnęła się i wiedziała, że już nigdy nie będzie myśleć, iż jest za mała. W końcu spełniła swoje marzenie – a przy okazji pomogła całemu światu.

Tej nocy, gdy Laponie okrył cichy, srebrzysty sen, Iskierka położyła się na miękkim posłaniu z siana. Nad nią migotały gwiazdy, a jeden z nich, ten najjaśniejszy, mrugał do niej jak przyjaciel. Zamykając oczy, szepnęła: „Dobranoc, Mikołaju. Dobranoc, świecie”. I zasnęła spokojnie, wiedząc, że następnego dnia znów będzie mogła pomagać.