Bajka o Świętym Mikołaju i reniferach, które uczyły się cierpliwości

— Bajka do czytania —

Daleko na północy, w małej wiosce otulonej śniegiem, mieszkał Święty Mikołaj ze swoimi reniferami. Były tam renifery duże i małe, szybkie i powolne, ale wszystkie bardzo kochały Mikołaja.

Wśród nich był mały renifer o imieniu Ryś. Miał on miękkie, białe futerko i wielkie, brązowe oczy, które zawsze patrzyły ciekawie na świat. Ryś uwielbiał patrzeć, jak starsze renifery przygotowują sanie do lotu, i marzył, by kiedyś samemu ciągnąć je przez niebo.

Pewnego dnia Mikołaj powiedział: „Rysiu, jutro wyruszamy z prezentami do dzieci. Chciałbyś pomóc mi zapakować ostatnie upominki?” Ryś podskoczył z radości. „Tak, tak! Bardzo chcę!” – zawołał i pobiegł do warsztatu.

W warsztacie było mnóstwo zabawek, lalek i klocków. Ryś chciał pomóc, ale nie wiedział, jak się zabrać do pracy. Najpierw próbował włożyć pluszowego misia do pudełka, ale miś był za duży. Potem chciał zawiązać wstążkę, ale plątały mu się nogi. Zaczynał się denerwować.

Mikołaj uśmiechnął się do niego ciepło. „Nie martw się, Rysiu. Każda praca wymaga cierpliwości. Spójrz, najpierw wybierzmy małe pudełko dla misia.” Mikołaj pokazał mu, jak delikatnie złożyć misia i przewiązać wstążkę. Ryś przyglądał się uważnie.

„Teraz ty spróbuj” – powiedział Mikołaj. Ryś wziął głęboki oddech i powoli, starannie złożył kolejnego misia. Wstążka zawiązała się pięknie, a pudełko było gotowe. „Udało się!” – krzyknął szczęśliwy renifer. Mikołaj pogłaskał go po głowie.

Wieczorem, gdy wszystkie prezenty były gotowe, Ryś pomógł zaprząc renifery do sań. Stał obok Rudolfa, który miał czerwony nos. „Jesteś dzielny” – powiedział Rudolf. „Pamiętaj, że pomaganie innym daje radość, ale trzeba być cierpliwym.” Ryś skinął głową i poczuł, jak ciepło rozchodzi się po jego sercu.

Tej nocy, gdy sanie wzbiły się w niebo, Ryś patrzył na migoczące gwiazdy. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Wiedział, że jutro obdaruje dzieci prezentami, a najważniejsze jest to, że zrobił to z miłością i cierpliwością. Zamknął oczy i zasnął spokojnie, słysząc cichy dźwięk dzwoneczków.