Zajączek Wielkanocny i Zaczarowane Pisanki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie pachniało wiosną i świeżymi kwiatami, mieszkał mały zajączek o imieniu Lupo. To był jego pierwszy raz, gdy miał pomagać w przygotowaniach do Wielkanocy. Bardzo się cieszył, bo uwielbiał malować pisanki i ukrywać je wśród mchu.

Lupo każdego ranka biegał do swojego ulubionego miejsca – polany pełnej żonkili, gdzie spotykał się z przyjaciółmi: wiewiórką Rudą, sorką Chichotką i jeżem Kolczatkiem. Razem postanowili, że w tym roku zorganizują wielkie poszukiwanie pisanek dla wszystkich mieszkańców lasu. Lupo miał być odpowiedzialny za najpiękniejsze jajka – te z wzorkami w gwiazdki i słoneczka.

Jednak im bliżej Wielkanocy, tym Lupo stawał się coraz bardziej samolubny. Chował najładniejsze pisanki tylko dla siebie, a te popękane lub krzywe zostawiał innym. Gdy Rudy zapytała, czy może wziąć jedną z tych zdobionych, Lupo burknął: „Nie, to moje! Sam je ozdabiałem!”.

Zwierzęta posmutniały, ale nie chciały psuć świątecznej atmosfery. Postanowiły same przygotować skromne upominki: wiewiórka upiekła szyszkowe ciasteczka, sorka utkała kolorową wstążkę, a jeż przyniósł najsłodsze jagody z lasu. Wszyscy pracowali razem, a Lupo patrzył na nich z daleka, czując, że coś jest nie tak.

Nagle, gdy w noc przed Wielkanocą zawiał silny wiatr, polana zasypała się suchymi liśćmi, a część pisanek potoczyła się w dół rzeki. Lupo przestraszył się, że jego najpiękniejsze jajka przepadną. Pobiegł nad brzeg, ale było już ciemno i zimno. Wtedy usłyszał cichutki głosik: „Potrzebujesz pomocy?” – to była sorka Chichotka, a za nią stali wszyscy przyjaciele z latarkami.

Razem, trzymając się za łapki, utworzyli łańcuch i wyłowili pisanki z wody. Lupo spojrzał na mokre, ale ocalone jajka i zrozumiał, że najważniejsze nie było to, czy są idealne, ale to, że przyjaciele mu pomogli. „Przepraszam” – szepnął. „Chciałem mieć wszystko dla siebie, a wy pokazaliście mi, że dzielenie się jest fajniejsze.”

Następnego ranka, gdy na niebie zaświeciło słońce, Lupo rozdał wszystkie swoje pisanki – nawet te najpiękniejsze – każdemu zwierzakowi. Przyjęli je z uśmiechem, a potem wspólnie zjedli ciasteczka wiewiórki i jagody jeża. Wielkanoc była naprawdę wyjątkowa – pełna śmiechu i życzliwości.

Wieczorem, gdy księżyc wszedł na niebo, Lupo położył się w swojej norce, patrząc przez okno na pierwsze gwiazdy. Czuł w sercu ciepło, które nie pochodziło z czekolady, ale z tego, że miał przyjaciół. „Dobranoc, lesie” – szepnął i zasnął spokojnie, śniąc o piskliwych uściskach i pisankach pełnych iskierek.