Bajka o świętym Mikołaju, który patrzył sercem

— Bajka do czytania —

Mała Zosia uwielbiała patrzeć na świętego Mikołaja. Nie chodziło jej o prezenty – choć te też były miłe – ale o to, jak się uśmiechał i jak patrzył na ludzi. Mama często mówiła: „Zosiu, święty Mikołaj to nie tylko broda i worki. On uczy nas patrzeć sercem.” Dziewczynka postanowiła sprawdzić, co to znaczy.

Pewnego grudniowego popołudnia Zosia usiadła przy oknie i patrzyła na padający śnieg. Płatki tańczyły w blasku latarni, a ona wyobrażała sobie, że święty Mikołaj właśnie szykuje sanie. – Chciałabym zobaczyć, jak wyglądasz naprawdę – szepnęła. Chwilę później usłyszała cichutkie pukanie do szyby.

Zosia otworzyła okno i ze zdumieniem zobaczyła małego, skrzydlatego aniołka, który trzymał w rękach lśniący pierścień. – To nie są zwykłe okulary – powiedział aniołek. – To okulary serca. Jeśli je założysz, zobaczysz nie tylko zewnętrzną postać świętego Mikołaja, ale to, co najważniejsze – jego dobroć.

Zosia założyła okulary serca i od razu wszystko się zmieniło. Zobaczyła, że każdy uśmiech, każde dobre słowo i każdy gest pomocy – to maleńkie iskierki, które otaczały ludzi. Wokół świętego Mikołaja iskierki były wyjątkowo jasne i ciepłe. – To dlatego tak lubię na niego patrzeć! – zawołała.

Nagle aniołek zaprosił Zosię w podróż. Razem polecieli nad miasto, a dziewczynka patrzyła przez okulary serca. Widziała, jak tata pomaga staruszce nieść zakupy, jak koleżanka z przedszkola dzieli się kanapką, a pani w sklepie uśmiecha się do zmęczonej mamy. – Wszyscy mogą być jak święty Mikołaj – szepnęła.

Aniołek skinął głową. – Święty Mikołaj nie tylko rozdaje prezenty. On patrzy, co można zrobić dobrego dla innych. Każdy, kto daje od siebie trochę ciepła, staje się jego pomocnikiem. Zosia poczuła, jak jej serce rośnie. – Czy ja też mogę? – zapytała. – Jutro spróbuję zrobić coś miłego – obiecała.

Następnego dnia Zosia narysowała dla brata jego ulubionego dinozaura, pomogła mamie nakryć do stołu i podzieliła się z kolegą ostatnim ciasteczkiem. Kiedy wieczorem spojrzała w lustro, zobaczyła wokół siebie małe, złote iskierki. – Działa! – ucieszyła się. – Naprawdę mogę być jak święty Mikołaj.

Od tamtej pory Zosia często zakładała okulary serca. Widziała dzięki nim nie tylko świętego Mikołaja, ale także dobro ukryte w codziennych chwilach. A gdy nadchodziły święta, nie liczyła prezentów pod choinką – cieszyła się, że może dawać innym uśmiech i ciepłe słowo. Bo najważniejsze dary pochodzą prosto z serca.