Bajka o superbohaterach z małego miasteczka

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Słoneczne Wzgórze mieszkał chłopiec o imieniu Franek. Franek uwielbiał rysować superbohaterów: latających, superszybkich i takich, którzy walczyli ze złoczyńcami. Ale najbardziej na świecie marzył, żeby samemu zostać superbohaterem. Tego lata jego marzenie miało się spełnić, choć w zupełnie inny sposób, niż sobie wyobrażał.

Pewnego słonecznego poranka Franek zobaczył przez okno, że pani Krysia z sąsiedztwa ma problem. Jej wielki kosz z bielizną przewrócił się na trawniku, a wiatr rozwiewał skarpetki i ręczniki po całym podwórku. Franek westchnął: "Gdybym miał superszybkość, złapałbym wszystko w mgnieniu oka!".

Nagle przypomniał sobie słowa mamy: "Prawdziwy superbohater pomaga tam, gdzie jest potrzebny". Franek wybiegł z domu i zaczął zbierać porozrzucane ubrania. Pani Krysia uśmiechnęła się: "Franku, jesteś moim małym pomocnikiem!" Franek poczuł dumę, choć nie miał peleryny ani mocy.

Następnego dnia w parku jego przyjaciółka Zuzia próbowała wciągnąć rowerek na stromą górkę. Franek od razu podbiegł: "Pomogę ci, Zuziu!" Razem pchali rower, aż dotarli na szczyt. "Dzięki, Franek! Byłeś super!" – zawołała Zuzia. Franek uśmiechnął się szeroko, myśląc, że pomaganie daje radość większą niż gry wideo.

Wieczorem, gdy Franek szykował się do snu, mama przyniosła mu książkę o superbohaterach. "Mamo, myślisz, że ja też mógłbym być superbohaterem?" – zapytał. Mama pogłaskała go po głowie: "Synku, każdy, kto bezinteresownie pomaga, jest superbohaterem. Nie trzeba supermocy, wystarczy dobre serce i chęć pomocy".

Franek postanowił, że każdego dnia będzie robił dobry uczynek. Nazajutrz pomógł panu Jankowi zanieść zakupy, starszej sąsiadce przyniósł zapomniane okulary, a w szkole podzielił się kanapką z kolegą, który zapomniał śniadania. Z każdym dobrym uczynkiem czuł się coraz silniejszy.

W sobotę Franek zebrał przyjaciół: Zuzię, Kubę i Olę. "Zostaliśmy Super Drużyną z Słonecznego Wzgórza! – ogłosił. – Będziemy pomagać każdemu, kto potrzebuje pomocy". Dzieci założyły własne "peleryny" – kolorowe chusty mamy, i ruszyły w miasteczko z misją pomagania.

Pomagali sprzątać plac zabaw, podlewać kwiaty w ogrodzie babci Anieli i pocieszyli małego Piotrusia, który zgubił misia. Każdy uśmiech na twarzy mieszkańców był dla nich największą nagrodą. Wszyscy w miasteczku mówili o małych superbohaterach z dobrymi sercami.

Pewnego wieczoru Franek leżał w łóżku i patrzył w sufit. Pomyślał o wszystkich dobrych uczynkach i o tym, że nie trzeba wielkich mocy, by zmienić świat. Zasnął z uśmiechem, marząc o kolejnym dniu pełnym pomagania. Nad Słonecznym Wzgórzem zapaliły się gwiazdy, cichutko szepcząc: "Jesteś prawdziwym superbohaterem, Franku".