Strażak Sam i zagubiony przyjaciel

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Pogodna Dolina mieszkał strażak Sam. Miał czerwony wóz i wielkie serce. Każdego dnia był gotowy pomagać innym – gasić pożary, ratować koty z drzew i otwierać zaklinowane drzwi. Ale tego ranka wydarzyło się coś niezwykłego.

Sam właśnie mył swój wóz strażacki, gdy usłyszał cichutki płacz. Za płotem stała mała dziewczynka o imieniu Zosia. – Zgubiłam mojego pieska, Reksia – szlochała. – Był ze mną w parku, a potem zniknął za krzakami. Sam odłożył szmatkę i uśmiechnął się ciepło. – Nie martw się, Zosiu. Pomożemy ci go znaleźć. To też jest ważne zadanie – powiedział.

Razem ruszyli w stronę parku. Sam niósł lornetkę i gwizdek. Nagle zobaczyli Panią Kasię, która próbowała zdjąć swojego latawca z wysokiego kasztanowca. – Sam, czy możesz mi pomóc? – spytała. – Mój latawiec utknął na gałęzi. Sam spojrzał na Zosię. – Chwileczkę – powiedział. Sięgnął po długi tyczkę i delikatnie strącił latawiec. Pani Kasia podziękowała, a Zosia uśmiechnęła się.

Szli dalej, gdy usłyszeli głośne miauczenie. To kotek Pana Wojtka utknął na dachu altany. Sam nie wahał się ani chwili – wdrapał się na dach i ostrożnie wziął kotka na ręce. – Ale z ciebie dzielny strażak – zawołała Zosia. – Reksio na pewno gdzieś tu jest. Sam kiwnął głową. – Każda pomoc jest cenna, nawet ta mała.

Słońce chyliło się ku zachodowi, a Reksia wciąż nie było. Zosia zaczęła się martwić. Sam przykucnął przy niej. – Popatrz, tam pod starą latarnią coś się rusza – szepnął. Rzeczywiście, mały, bury piesek siedział skulony, nie mogąc zejść z kamiennego murku. – To Reksio! – krzyknęła Zosia. Sam ostrożnie podszedł, wyciągnął ręce. – Chodź, maluchu – powiedział łagodnie. Piesek zawahał się, ale potem wskoczył w ramiona Sama.

Reksio był cały i zdrowy, tylko trochę wystraszony. Zosia przytuliła go mocno. – Dziękuję, Sam! Jesteś najlepszym strażakiem na świecie! Sam uśmiechnął się. – To była nasza wspólna przygoda. Pamiętaj, Zosiu, że pomaganie nie zawsze musi być wielkie – czasem wystarczy być uważnym i dobrym dla innych. Zosia skinęła głową, a Reksio merdał ogonem.

Wieczorem Sam wrócił do remizy. Usiadł na schodkach i popatrzył w niebo. Gwiazdy migotały jak małe iskierki. – Dziś nie gasiłem pożaru, ale to był dobry dzień – szepnął do siebie. Przeciągnął się i zamknął oczy. Czuł się szczęśliwy, że mógł pomóc przyjaciołom. Wokoło zapanowała cisza, a on z uśmiechem na twarzy pomyślał: dobranoc, Pogodna Dolino.

A wiecie, co było najpiękniejsze? Następnego dnia Reksio przyszedł z Zosią pod remizę, machając ogonem. Sam wiedział, że nawet małe gesty mogą sprawić, że świat staje się lepszy. Tak kończy się ta opowieść – spokojnie i ciepło, jak dobry sen po dniu pełnym przygód.