Franek mały strażak

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak cukierki, mieszkał chłopiec o imieniu Franek. Franek miał trzy lata i wielkie marzenie: chciał być strażakiem, takim, który jeździ czerwonym wozem i pomaga wszystkim w potrzebie. Każdego ranka zakładał swój czerwony hełm i biegał po ogrodzie, udając, że gasi pożary i ratuje świat.

Pewnego dnia Franek zobaczył na ścieżce małego ptaszka. Ptaszek miał mokre piórka i trząsł się z zimna. – Nie martw się, maluchu – powiedział Franek. – Jestem strażakiem, a strażacy pomagają każdemu, kto jest w tarapatach. Ostrożnie wziął ptaszka w dłonie i zaniósł go do swojej strażackiej budki – czyli drewnianej altany w ogrodzie.

Tam położył ptaszka na miękkim ręczniku i przykrył go swoją czerwoną chustą. – Teraz odpocznij, a ja przyniosę ci kilka okruszków – szepnął Franek. Kiedy ptaszek się ogrzał, rozwinął skrzydła i ćwierknął radośnie. Franek poczuł w sercu wielką dumę – nie trzeba było wozu ani węża, by być bohaterem.

Następnego dnia Franek usłyszał głośne miauczenie. Spojrzał w górę i zobaczył małego kotka, który utknął na gałęzi wysokiej jabłoni. – Zaraz ci pomogę! – zawołał Franek. Przyciągnął drabinkę z altany, wspiął się ostrożnie i wziął kotka na ręce. Kotek zamruczał i otarł się o policzek Franka. – Widzisz, nawet strażak musi czasem wspinać się po drzewach – uśmiechnął się chłopiec.

Z każdym dniem Franek coraz lepiej rozumiał, że bycie strażakiem to nie tylko gaszenie ognia. To także słuchanie, kto potrzebuje pomocy. Pomógł pani Zosi nieść zakupy, pocieszył małą Amelkę, która zgubiła ulubioną lalkę, a nawet uratował biedronkę, która wpadła do kałuży. Ludzie w miasteczku mówili: „Mały Franek to prawdziwy bohater!”

Wieczorem, kiedy słońce chowało się za dachy domów, Franek wracał do swoich rodziców. Mama głaskała go po głowie i pytała: – Co dziś robiłeś, mój mały strażaku? – Pomagałem – odpowiadał Franek i uśmiechał się od ucha do ucha. – I wiesz, mamo, wcale nie trzeba dymu ani ognia, żeby być dzielnym. Wystarczy mieć dobre serce.

Mama przytuliła Franka mocno i powiedziała: – Masz rację, synku. To najpiękniejsza rzecz, jaką może robić strażak. Potem położyła go do łóżka, otuliła kołderką w kolorze czerwonego wozu i pocałowała na dobranoc. Franek zamknął oczy i słyszał tylko ciche pohukiwanie sowy. Za oknem migotały pierwsze gwiazdy, a w sercu Franka panował spokój.

– Dobranoc, mały bohaterze – szepnął wiatr. Franek uśmiechnął się przez sen i śnił o ciepłych promieniach słońca i o tym, jak pomaga wszystkim wokół. I wiedział, że jutro znów będzie mógł być strażakiem – nie tylko z hełmu, ale przede wszystkim z serca.