Kryształowa Latarnia Lili

— Bajka do czytania —

Lila była odważną siedmiolatką. Uwielbiała biegać po łące, wspinać się na drzewa i zbierać muszelki nad stawem. Gdy jednak zapadał zmrok, a mama gasiła światło, w pokoju Lili pojawiały się cienie. Wtedy Lila naciągała kołdrę aż po czubek nosa i z całych sił starała się nie myśleć o tym, co może czaić się w mroku.

Pewnego wieczoru do Lili przyszła babcia. - Mam dla ciebie niespodziankę - powiedziała, wyjmując z torebki małą, srebrną latarnię. - To kryształowa latarnia. Gdy zapalisz w niej świeczkę, zobaczysz coś niezwykłego. Lila wzięła latarnię do rąk. Była zimna i gładka, a w jej wnętrzu połyskiwały maleńkie iskierki. Babcia cmoknęła ją w czoło i wyszła, zanim Lilia zdążyła zapytać, co to za czary.

Gdy mama zgasiła główne światło, Lila od razu rozpaliła świeczkę w latarni. Pomieszczenie wypełnił ciepły blask. Nagle na suficie pojawiły się dziwne obrazy: tańczące gwiazdy, uśmiechnięty księżyc i błękitne obłoki. - To tylko odbicia ze szklanych ścianek - pomyślała Lila. A jednak coś w tych obrazach było magicznego - czuła, że nie boi się już tak bardzo.

Kiedy latarnia zamigotała, Lila postanowiła wyjrzeć przez okno. Nocny ogród wyglądał inaczej niż zazwyczaj. Cienie drzew nie straszyły, a przypominały wielkie, spokojne zwierzęta. W krzakach poruszyło się coś małego i błyszczącego. - To świetlik! - szepnęła Lila. Maleńki owad przysiadł na parapecie i mrugał do niej żółtym światełkiem. - Nie bój się - jakby mówił. - Ciemność to tylko czas odpoczynku dla dnia.

Lila uchyliła okno i wpuściła świetlika do pokoju. Owad okrążył latarnię, a potem usiadł na jej dłoni. - Skąd wiesz, że nie trzeba się bać? - zapytała Lila. Świetlik nie odpowiedział, ale na jego maleńkim ciele pojawiły się kolorowe plamki - czerwona, zielona i niebieska - jak mała tęcza. Wtedy Lila zrozumiała: ciemność nie jest pusta. Pełna jest małych światełek, szelestów i zapachów, które w dzień są niewidoczne.

Pognała do kuchni, nalała do spodeczka odrobinę mleka i postawiła na parapecie. Świetlik napił się, po czym wzleciał w górę i zniknął w nocy. Lila wróciła do łóżka, a kryształowa latarnia rzucała na ścianę obraz śpiącego kota. Dziewczynka przytuliła misia i pomyślała: - Może ciemność to tylko taki cichy przyjaciel, który pozwala odpocząć gwiazdom.

Od tamtej pory Lila nie naciągała już kołdry na głowę. Każdej nocy zapalała latarnię i patrzyła, jak jej pokój zamienia się w zaczarowany teatrzyk cieni. Czasem wydawało jej się, że słyszy cichutki głos babci: - Nosisz w sobie światło, a ono jest silniejsze od każdego cienia. I Lila wierzyła, że tak jest naprawdę.

Gdy świeczka dogasała, Lila odwracała się na bok, zamykała oczy i słuchała szumu nocy za oknem. To był jej ulubiony moment: cisza, która otulała jak miękki kocyk, i gwiazdy, które mrugały znajomo. - Dobranoc, nocy - szepnęła Lila i zapadła w najspokojniejszy sen pod kryształową latarnią.