Bajka o sroce, która szukała skarbów

— Bajka do czytania —

W małym gnieździe na wysokim drzewie mieszkała sroczka Zosia. Była bardzo mała, ale miała ogromny zapał do zbierania wszystkiego, co błyszczało.

Każdego ranka Zosia wylatywała z gniazda i szukała skarbów. Znalazła srebrną łyżeczkę, złoty guzik i kolorowe koraliki. Układała je starannie w swoim gnieździe i cieszyła się z każdego nowego znaleziska.

Mimo wielu zdobyczy Zosia czuła, że czegoś jej brakuje. Spoglądała na swoje błyszczące zbiory, ale w serduszku miała dziwny smutek. Postanowiła więc poszukać jeszcze więcej skarbów.

Pewnego dnia, przelatując nad łąką, usłyszała ciche popiskiwanie. To była mała myszka, która płakała, bo zgubiła drogę do domu. Zosia zatrzymała się i zapytała: 'Dlaczego płaczesz, myszko?'.

Myszka powiedziała, że zgubiła się i nie wie, jak wrócić do norki. Zosia pomyślała chwilę, a poten wyjęła ze swojego zbioru błyszczącą monetę. 'Pozwól, że ci pomogę – w świetle księżyca moneta będzie świecić i wskaże ci drogę' – powiedziała.

Myszka uśmiechnęła się i poszła za blaskiem monety. Po chwili znalazła swoją norkę. Odwróciła się i zawołała: 'Dziękuję, Zosiu! Jesteś najlepszą przyjaciółką, jaką można mieć!'. Zosia poczuła wtedy ciepło w serduszku – większe niż od wszystkich błyszczących przedmiotów.

Wróciła do gniazda i spojrzała na swoje skarby. Nagle zrozumiała, że najcenniejsze nie jest to, co błyszczy, ale to, co daje radość innym. Postanowiła, że od dziś będzie szukać okazji do pomagania, a nie tylko błyskotek.

Wieczorem Zosia ułożyła się wygodnie w swoim gniazdku. Gwiazdy migotały na niebie jak małe iskierki. Zosia zamknęła oczy i pomyślała o myszce, która była teraz bezpieczna w domu. Z uśmiechem na dzióbku zasnęła spokojnie, wiedząc, że największym skarbem jest dobre serce.