Kruk, który szukał swojego koloru

— Bajka do czytania —

Mały kruk Krzysio mieszkał na starym dębie i każdego ranka patrzył, jak inne ptaki rozkładają swoje kolorowe piórka. Wróbelki były brązowe jak ciasteczka, sikorki żółte jak słoneczko, a sójki niebieskie jak niebo. Krzysio był cały czarny – od dzioba po ogon.

„Dlaczego jestem taki smutny?” – myślał Krzysio. „Chciałbym być żółty jak sikorka albo czerwony jak gil!” Postanowił więc, że znajdzie sposób, by zmienić swój kolor.

Poszedł do mądrej sowy Zosi. „Sowo, pomóż mi! Chcę być kolorowy!” Sowa mrugnęła wielkimi oczami i powiedziała: „Krzysiu, każdy ptak ma swój własny kolor. Twój jest czarny jak noc, ale w nocy świecą gwiazdy.”

Kruk nie zrozumiał i poleciał dalej. Spotkał lisa, który chichotał: „Chcesz być kolorowy? Pomaluj się jagodami!” Krzysio ubrudził się jagodami, ale był cały fioletowy i lepki. „Nie, to nie dla mnie!” – westchnął.

Potem spróbował wykąpać się w kurzu, by stać się szarym jak gołąb. Ale tylko się zakurzył i kichał. „A psik! To też nie działa!” – zawołał.

Zmęczony usiadł na gałęzi. Nagle zobaczył swoje odbicie w kałuży. W wodzie tańczyły gwiazdy, a jego czarne piórka błyszczały jak małe diamenciki. „Ojej, jestem piękny!” – szepnął.

Od tego dnia Krzysio już nie chciał być inny. Każdego wieczoru siadał na dębie i patrzył w gwiazdy, a one szeptały mu: „Jesteś wyjątkowy taki, jaki jesteś.”

A kiedy zapadła cisza, a gwiazdy zaczęły mrugać, Krzysio zamknął oczy i zasnął spokojnie, wiedząc, że jego czarne piórka są najpiękniejsze na świecie.