Mały biegacz i tajemnica chmurki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie słońce malowało złote plamki na liściach, mieszkał mały zajączek o imieniu Tuptuś. Tuptuś miał długie uszy i różowy nosek, a najbardziej na świecie kochał biegać po leśnych ścieżkach.

Pewnego dnia Tuptuś zobaczył, jak jego przyjaciel, mały jeżyk Igiełka, toczy się po trawie jak mała piłeczka. „Igiełko, chodźmy ścigać się!” – zawołał Tuptuś. „Ale ja nie umiem szybko biegać” – odpowiedział smutno jeżyk. „Mam krótkie nóżki.”

Tuptuś pomyślał i powiedział: „A może pobawimy się w chowanego? Albo w podskoki do słońca?” Igiełka uśmiechnął się. „To brzmi fajnie!” I tak zaczęli skakać razem – raz wysoko, raz nisko, aż ich futerka lśniły od śmiechu.

Potem przyszedł miś Puchatek. „Ja też chcę!” – ryknął wesoło. „Ale jestem za duży na podskoki. Wolę turlanie!” Tuptuś z Igiełką spojrzeli na siebie. „Turlanie też jest super!” – powiedział Tuptuś. „Możemy zrobić tor z liści!”

I tak całe popołudnie bawili się w leśnym sporcie: skoki, turlanie, bieganie do celu z dmuchawcem. Każde zwierzę robiło to, co lubiło. Nikt nie był pierwszy, nikt nie był ostatni – wszyscy byli razem.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, a niebo zrobiło się pomarańczowe, Tuptuś usiadł na miękkim mchu. „Wiesz co, Igiełko? Sport to nie wyścig. To radość z tego, że się ruszamy, i że jesteśmy razem” – powiedział cicho.

Jeżyk przytulił się do zajączka. „Dziękuję, że wymyśliłeś taką zabawę” – szepnął. A miś Puchatek ziewnął ogromnie. „Czas spać, przyjaciele” – rzekł, patrząc w gwiazdy, które właśnie zaczynały mrugać na niebie.

Tuptuś zamknął oczy, a w lesie zapadła cisza. Tylko wiatr delikatnie szeptał: „Dobranoc, mały biegaczu. Jutro znów będziesz się bawić – nie po to, by wygrać, ale by być szczęśliwym.” I tak zasnął, z uśmiechem na pyszczku, a gwiazdy świeciły mu wesoło nad głową.