Pająk Piotruś i Niewidzialna Nitka Życzliwości

— Bajka do czytania —

Piotruś był zwyczajnym pięciolatkiem, który uwielbiał wspinać się po drzewach i skakać po kanapie. Ale miał też sekret – od rana do wieczora nosił czerwoną opaskę, a gdy tylko komuś było smutno, wyciągał dłoń i z jego palców wysnuwała się srebrzysta, niewidzialna nitka. To była nitka życzliwości.

Pewnego dnia w przedszkolu pani Julia ogłosiła, że będą budować najwyższą wieżę z klocków. Każde dziecko dostało garść klocków i zaczęło układać. Ale Zosia miała za mało niebieskich, Franek nie mógł znaleźć czerwonego daszku, a mały Kuba upuścił swoje klocki i rozpłakał się.

Piotruś popatrzył na smutne twarze i poczuł, że jego opaska lekko drży. – Zaraz coś wymyślę – powiedział cicho. Nie miał supermocy, ale miał coś lepszego: chęć pomocy. Podszedł do Zosi i dał jej kilka swoich niebieskich klocków. – Dzięki! – uśmiechnęła się Zosia. Piotruś poczuł, jak z jego palców wysnuwa się ciepła nić i otula Zosię.

Potem znalazł czerwony daszek, który spadł pod stolik, i podał go Frankowi. – O, mój! – ucieszył się Franek. Znów pojawiła się srebrna nić, tym razem między nimi. Na koniec Piotruś podszedł do Kuby, usiadł obok niego i powiedział: – Nic się nie stało, pomogę ci pozbierać. I razem zbierali klocki, a Kuba przestał płakać.

Gdy wszystkie wieże były gotowe – jedna wysoka, druga zielona, trzecia wesoła – pani Julia klasnęła. – Jesteście wspaniali! – pochwaliła. Ale Piotruś widział coś więcej: całe przedszkole oplecione było cieniutkimi, srebrnymi nitkami, które łączyły wszystkich. Każda nić to była drobna pomoc, uśmiech albo dobre słowo.

Wieczorem mama zapytała Piotrusia, co dziś robił. – Hm, tkałem – odpowiedział tajemniczo. – Niewidzialne nici. One sprawiają, że wszyscy są szczęśliwi. Mama przytuliła go mocno. – To najpiękniejsza supermoc, jaką znam – szepnęła.

Kiedy Piotruś kładł się spać, za oknem świeciły gwiazdy. Opaska leżała na szafce, a on zamknął oczy. Czuł, jak wokół niego wiją się setki srebrnych nitek – każda z nich była uśmiechem, którego dziś podarował. I wiedział, że nawet bez peleryny można być superbohaterem, bo najważniejsza jest życzliwość, która łączy ludzi jak najsilniejsza pajęczyna.

Dobranoc, Piotrusiu. Niech twoje srebrne nici snują się w snach aż po same gwiazdy.