Sowa Fredro i gwiazdkowy sen

— Bajka do czytania —

Na wielkim, starym dębie mieszkała sowa Fredro. Miała miękkie piórka i okrągłe, żółte oczy. Każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, Fredro budziła się i patrzyła na gwiazdy.

Pewnej nocy usłyszała cichutkie popiskiwanie. To mała myszka Tusia nie mogła zasnąć. Kręciła się w swoim gniazdku i przewracała z boku na bok.

Fredro zleciała z gałęzi i zapytała: – Co się dzieje, Tusia? – Jestem zbyt rozbrykana, żeby spać – odpowiedziała myszka.

Sowa uśmiechnęła się łagodnie. – A może pobawimy się w chwile ciszy? – zaproponowała. Pokazała Tusi, jak wsłuchiwać się w szelest liści i w dalekie pohukiwanie innej sowy.

Niedługo potem dołączył do nich zajączek Kicuś. Też nie mógł zasnąć. Fredro nauczyła go, jak liczyć gwiazdy na niebie. Raz, dwa, trzy… oczka robiły się coraz cięższe.

Wkrótce wszystkie małe zwierzęta zebrały się wokół sowy. Fredro opowiedziała im o wielkim, cichym lesie, który szykuje się do snu. Mówiła tak cicho i miarowo, że powieki zaczęły im opadać.

Najpierw zasnął Kicuś, potem Tusia, a na końcu inne leśne maluchy. Fredro otuliła każdego ciepłym skrzydłem i zamruczała kołysankę. Gwiazdy na niebie migotały jak maleńkie świeczki.

I tak cały las zasnął spokojnie, a sowa Fredro czuwała nad ich snem, cichutko, aż do świtu.