Bajka o sowie Zuzi i nocnej muzyce

— Bajka do czytania —

W starym, sękatym dębie, tuż obok polany otoczonej starymi sosnami, mieszkała mała sowa Zuzia. Każdej nocy, gdy księżyc wschodził nad lasem, Zuzia budziła się i przeciągała swoje puszyste skrzydełka. Tej nocy było jednak inaczej – w lesie rozlegały się dziwne dźwięki, jakich Zuzia nigdy wcześniej nie słyszała.

Zuzia przekrzywiła główkę i nadstawiła uszu. Najpierw usłyszała cichutkie cykanie, które przypominało bicie małego dzwoneczka. Potem coś zaszeleściło w koronach drzew – szum, jakby ktoś delikatnie przeczesywał liście. I wreszcie, gdzieś z dołu, dobiegł ją cichy chrobot, podobny do kroków maleńkich stóp. Zuzia poczuła, że jej piórka stają dęba ze strachu.

– Mamo, czy słyszysz te odgłosy? – zapytała szeptem, tuląc się do ciepłego boku starszej sowy. Sowa Mama uśmiechnęła się łagodnie i powiedziała: – To tylko muzyka nocy, Zuziu. Każdy dźwięk ma swojego wykonawcę. Jeśli chcesz, możesz ich poznać.

Zuzia nabrała odwagi i rozłożyła skrzydła. Frunęła niziutko nad ziemią, w stronę cykania. Pod świerkiem zobaczyła małego świerszcza w brązowym płaszczyku, który pocierał skrzydełkami o siebie. – Witaj, mała sowo! – zawołał świerszcz. – Gram tu każdą noc, żeby księżyc mógł tańczyć. Usłyszawszy to, Zuzia uśmiechnęła się – cykanie nie było wcale straszne.

Potem poleciała wyżej, w stronę szumu. To wiatr bawił się z liśćmi, owijając je w delikatny taniec. – To ja, wietrzyk – szepnął jej prosto do ucha. – Lubię poruszać gałęziami, żeby drzewa mogły śpiewać. A chrobot? Okazał się jeżem, który wracał do norki po wieczornej wędrówce. – Przepraszam, że cię przestraszyłem – mruknął jeż. – Szukam żołędzi na kolację.

Zuzia wróciła na swoją gałąź i usiadła wygodnie. Teraz wszystkie dźwięki nocy brzmiały jak piękna kołysanka. Cykanie świerszcza, szum wiatru i chrobot jeża – każdy z nich opowiadał swoją historię. Zuzia przestała się bać, a jej serduszko wypełniła cicha radość.

– Dziękuję, Mamo – szepnęła, wtulając się w miękkie pióra. – Myślałam, że to potwory, a to tylko przyjaciele. Sowa Mama pogłaskała ją skrzydłem i odpowiedziała: – Noc jest pełna życia i tajemnic, ale jeśli otworzysz serce, nigdy nie będziesz się bać.

Sowa Zuzia zamknęła oczy i wsłuchała się w kojącą muzykę lasu. Jej oddech stał się równy, a piórka przestały się trząść. Pod wielkim księżycem, otoczona ciepłem mamy, mała sowa zasnęła najsłodszym snem, wiedząc, że noc jest pełna przyjaciół.