Sówka Pola i zagubiony pluszak

— Bajka do czytania —

W małej dziupli na starym dębie mieszkała sówka Pola. Była śliczna, szaro-biała, a jej wielkie żółte oczy błyszczały w blasku księżyca. Każdej nocy Pola wychodziła z mamą na poszukiwanie smakołyków, ale tej nocy coś było nie tak – zgubiła swoją ukochaną pluszową myszkę, bez której nie mogła zasnąć.

Pola zaczęła płakać. 'Mamo, zgubiłam Mysię!' – zawołała. Mama sowa przytuliła ją skrzydłem. 'Nie martw się, kochanie. Wyprawmy się na poszukiwania, a na pewno znajdziemy ją razem.' Wyruszyły w ciemną noc, a księżyc świecił im drogę.

Po drodze spotkały jeżyka Kolczatka. 'Czy widziałeś moją pluszową myszkę?' – zapytała Pola. Jeżyk pokręcił głową. 'Nie widziałem, ale mogę pomóc szukać. Mam dobry węch!' I trzy zwierzątka ruszyły dalej.

Nagle usłyszały ciche piszczenie. To był mały nietoperzyk Franio. 'Słyszałem, że pod starym mostem leży coś miękkiego' – powiedział. Pola zatrzepotała skrzydełkami z radości. Pobiegły we wskazane miejsce.

Pod mostem, wśród mchu, leżała ukochana pluszowa myszka. Pola przytuliła ją mocno. 'Dziękuję wam, przyjaciele!' – zawołała. Wszyscy się uśmiechnęli. 'Dobrze mieć przyjaciół, którzy pomagają w potrzebie' – powiedziała mama sowa.

Wróciły do dziupli. Pola położyła się wygodnie, tuląc Mysię do siebie. Za oknem świeciły gwiazdy, a księżyc delikatnie oświetlał pokój. Mama zaśpiewała cichą kołysankę.

Oczy Poli stawały się coraz cięższe. Wtuliła się w miękkie pierze i pomyślała, jak wspaniale mieć przyjaciół. Po chwili zasnęła spokojnie, a noc otuliła ją ciszą i gwiazdami. Dobranoc, sówko Polu.