Bajka o małej sowie i księżycowej kołysance

— Bajka do czytania —

W wielkim, starym lesie, gdzie gałęzie splatały się jak ramiona, mieszkała mała sowa Pola. Pola miała wielkie, okrągłe oczy i mięciutkie piórka w kolorze cynamonu. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Pola budziła się i patrzyła w gwiazdy. Bardzo chciała być odważna, ale czasem bała się ciemności i tego, co w niej szeleści.

Pewnej nocy mama sowa powiedziała: „Polu, czas na naszą nocną wyprawę. Pokażę ci coś wyjątkowego.” Pola przytuliła się do mamy i razem wzleciały nad korony drzew. Księżyc świecił tak jasno, że las wyglądał jak srebrny sen.

„Spójrz” – szepnęła mama. „Każda gwiazda to iskierka odwagi. A ty masz w sobie całe niebo.” Pola zamrugała oczami i nagle poczuła, że ciemność nie jest straszna. To tylko koc, który otula las do snu.

Leciąc dalej, usłyszały ciche pohukiwanie. To był tata sowa, który siedział na starej sośnie i nucił kołysankę. „Chodźcie, zaśpiewamy razem” – zawołał. Pola dołączyła do taty, a jej głosik mieszał się z szumem liści i szelestem skrzydeł nietoperzy.

Kiedy wróciły do gniazda, mama otuliła Polę skrzydłem. „Pamiętaj, córeczko” – powiedziała cicho – „bycie sową to nie tylko latanie w nocy. To umiejętność słuchania ciszy i znajdowania w niej spokoju.”

Pola ziewnęła szeroko, a jej oczy stały się ciężkie jak kropelki rosy. „Mamo, czy jutro znów polecimy?” – zapytała sennie. „Oczywiście” – odparła mama. „Ale teraz czas spać, bo nawet sowy potrzebują odpoczynku.”

Gwiazdy migotały nad gniazdem, a księżyc uśmiechał się swoim bladym uśmiechem. Pola wtuliła dziób w miękkie piórka i poczuła, jak sen otula ją jak najcieplejszy kocyk. W lesie zapanowała cisza – tylko od czasu do czasu ktoś cicho pohukiwał.

„Dobranoc, lesie” – szepnęła Pola. „Dobranoc, gwiazdy.” I zamknęła oczy, wiedząc, że każda noc może być piękna, jeśli ma się przy sobie kogoś bliskiego. A wokół niej tańczyły sny o księżycowych łąkach i miodowych chmurach.