Bajka o małpce, która chciała fruwać

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w wielkim, zielonym lesie, mieszkała mała małpka o imieniu Zuzia. Miała mięciutkie, brązowe futerko i długi, zwinny ogonek. Zuzia uwielbiała skakać po drzewach, ale najbardziej na świecie chciała fruwać jak ptaki.

Każdego ranka Zuzia siadała na najwyższej gałęzi i patrzyła, jak wróble, jaskółki i sroki krążą nad lasem. „Jakie to piękne!” – wzdychała. Próbowała machać rączkami jak skrzydłami, ale ani razu nie oderwała się od ziemi. „Dlaczego nie umiem latać?” – martwiła się małpka.

Pewnego dnia Zuzia spotkała sowę Helenę. „Heleno, ty jesteś mądra. Powiedz mi, jak mam fruwać?” – zapytała. Sowa spojrzała na nią łagodnie. „Moja droga, nie każdy jest stworzony do latania. Ale ty masz inne dary – zobacz, jak szybko wspinasz się na drzewa, jak zgrabnie chwytasz banany.” Zuzia zmarszczyła nosek: „Ale ja chcę fruwać!”

Poszła więc do papugi Neli, która miała kolorowe piórka i latała najpiękniej w lesie. „Nelu, naucz mnie fruwać!” – poprosiła. Papuga zachichotała. „Spróbuj skoczyć z tej gałęzi i machać rączkami!” Zuzia zamknęła oczy, skoczyła… i zamiast wzbić się w powietrze, spadła w miękki mech. „Auć!” – pisnęła. Na szczęście nic się jej nie stało, była tylko trochę smutna.

Wtedy do Zuzi podszedł mały jeżyk Ignaś. „Nie płacz, Zuziu. Może zamiast fruwać, pobawimy się w chowanego? Ty świetnie się chowasz w liściach!” Zuzia otarła łezkę. „Ale ja chcę latać jak wy…” – wyszeptała. Jeżyk wzruszył ramionami: „Każdy ma coś, co umie najlepiej. Ja zwijam się w kulkę i kolce chronią mnie przed niebezpieczeństwem. Ty za to jesteś najszybsza w skakaniu!”

Zuzia pomyślała chwilę. Może i nie fruwa, ale potrafi skakać z gałęzi na gałąź jak nikt inny w lesie. „Wiesz co, Ignaś? Pobawimy się w berka! Ale będę skakać po drzewach, a ty mnie szukaj!” – zawołała wesoło. I tak zaczęli się bawić. Zuzia skakała coraz śmielej, czując, jak wiatr rozwiewa jej futerko. Było jej lekko i radośnie.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, małpka wróciła do swojego gniazda na drzewie. Położyła się wygodnie, patrząc na gwiazdy. „Nie fruwam, ale mogę skakać wysoko i czuć wiatr w futerku. To też jest wspaniałe.” – szepnęła sama do siebie. Ziewnęła przeciągle, a jej ogonek owinął się wokół gałęzi. „Dobranoc, lesie. Dobranoc, gwiazdy.” I małpka Zuzia zasnęła, śniąc o skokach pod samo niebo.

Księżyc świecił nad lasem, a wszystkie zwierzęta spały spokojnie. Każde z nich miało swój własny, wyjątkowy dar. A małpka Zuzia wiedziała już, że najważniejsze to być sobą.