Bajka o słońcu, które zgubiło promyk

— Bajka do czytania —

Wysoko na niebie mieszkało sobie małe słonko o imieniu Słoneczko. Każdego ranka wstawało wcześniej niż wszystkie gwiazdy i rozświetlało świat swoimi złocistymi promykami. Ale pewnego dnia stało się coś dziwnego – Słoneczko zgubiło swój najjaśniejszy, najcieplejszy promyk. Bez niego niebo wydawało się szare, a kwiaty nie chciały się otwierać.

Słoneczko bardzo się zmartwiło. Przeszukało wszystkie chmury, zajrzało za góry i nawet zapytało wiatru, czy nie widział jego promyka. Wiatr tylko westchnął i poleciał dalej. Słoneczko poczuło się smutne i samotne.

Na ziemi, w małym domku pod lasem, mieszkała sześcioletnia Zosia. Zosia uwielbiała patrzeć na słońce i zawsze się do niego uśmiechała. Tego ranka zauważyła, że słońce jest jakieś blade. – Coś się stało – szepnęła do swojego pluszowego misia. – Muszę pomóc słonku.

Zosia wzięła głęboki oddech i zamknęła oczy. Pomyślała o wszystkich rzeczach, które sprawiają jej radość: o zapachu babcinych ciasteczek, o śpiewie ptaków, o ciepłym kocu w zimowy wieczór. I wtedy poczuła, jak w jej sercu zapala się małe, ciepłe światełko.

– Słoneczko! – zawołała Zosia. – Twój promyk jest tutaj! Nie zgubił się naprawdę, tylko schował się w sercach ludzi, którzy potrafią się cieszyć z małych rzeczy. Słoneczko spojrzało w dół i zobaczyło, jak z serca Zosi bije jasne, złote światło. To był jego promyk!

Promyk wrócił na swoje miejsce, a Słoneczko znów zaświeciło pełnym blaskiem. Niebo stało się błękitne, kwiaty otworzyły płatki, a ptaki zaczęły śpiewać radośniej niż kiedykolwiek. Słoneczko uśmiechnęło się do Zosi i obiecało, że już zawsze będzie świecić dla niej najjaśniej.

Od tego dnia Zosia wiedziała, że prawdziwe światło nie pochodzi tylko ze słońca, ale także z serca każdego, kto potrafi być dobry i wdzięczny. A Słoneczko nauczyło się, że nawet jeśli zgubi promyk, zawsze znajdzie go w czyimś uśmiechu.

Tego wieczoru, gdy Zosia kładła się spać, za oknem świeciły gwiazdy, a księżyc delikatnie kołysał chmury. Słoneczko schowało się za horyzont, ale w pokoju Zosi wciąż było ciepło i jasno – od promyka, który na zawsze pozostał w jej sercu. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, słonko.