Bajka o ślimaku Hipek

— Bajka do czytania —

Mały ślimak Hipek mieszkał w ogródku pod dużym liściem. Każdego ranka wychodził na spacer, ale zawsze był smutny, bo szedł bardzo wolno. Widział, jak mrówki biegają, pszczoły latają, a ptaki fruwają — wszyscy gdzieś się spieszyli.

Pewnego dnia Hipek spotkał pana Wróbelka, który ćwierkał: „Szybciej, szybciej, bo przegapisz najpiękniejszy okruszek!” Hipek westchnął i powlókł się dalej. Nagle zobaczył na polanie coś niezwykłego – kroplę rosy, w której odbijały się wszystkie kolory tęczy. Mrówki przebiegły obok, nie zwracając na nią uwagi.

Hipek przystanął i długo patrzył. „Jaka piękna!” – szepnął. Wtem usłyszał delikatny głos: „Podoba ci się ta kropla?” To był motyl Dyzio, który usiadł obok. „Ja też ją widzę – powiedział – ale tylko ty się zatrzymałeś, żeby ją podziwiać. Inni pędzą i nie dostrzegają takich cudów.”

Hipek uśmiechnął się pierwszy raz tego dnia. „Więc może nie trzeba się spieszyć?” – zapytał. Motyl machnął skrzydłami: „Oczywiście! Wolne chodzenie to dar – wtedy widać więcej.” I odfrunął, zostawiając Hipek z nową myślą.

Od tamtej pory ślimak już nie narzekał. Szedł tak wolno, jak lubił, i każdego dnia znajdował coś małego i pięknego: listek w kształcie serca, muszelkę po ślimaku, zapach mokrej ziemi. Cieszył się, że jego tempo jest akurat dobre.

Kiedy zapadł wieczór, Hipek wrócił do swojego liścia. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Ślimak zwinął się w swojej skorupce, zamknął oczy i pomyślał: „Jaki to był dobry dzień.”

Wokół zapanowała cisza. Mrówki zasypiały w mrowisku, pszczoły w ulu, a ptaki w gniazdach. Hipek czuł się bezpieczny i szczęśliwy. Przed snem policzył trzy gwiazdki na niebie i szepnął: „Dobranoc, świecie.”

I tak mały ślimak zasnął spokojnie, wiedząc, że następnego dnia znów będzie mógł iść swoim tempem – i dostrzegać wszystko, co piękne.