Sikorka i gwiazdka na dobranoc

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły się zapalać na niebie, mała sikorka o imieniu Pimpuś usiadła na brzegu swojego gniazdka i westchnęła. „Chyba nie chcę tu dziś spać” – pomyślała.

Poleciała do starego dębu, gdzie mieszkała wiewiórka. Wiewiórka właśnie kończyła chować orzechy pod korą. „Cześć, wiewiórko, czy mogłabym u ciebie przenocować?” – zapytała sikorka. Wiewiórka uśmiechnęła się: „Moja dziupla jest tylko dla mnie, ale twoje gniazdko na pewno jest wygodne. Wróć tam.”

Potem sikorka poleciała na łąkę, gdzie spał zając pod krzakiem. Zając miał długie uszy i miękki ogonek. „Hej, zającu, czy mogę się przytulić do twojego krzaczka?” Zając otworzył jedno oko: „To moje miejsce do spania, każdy ma swoje. Idź do swojego gniazdka, sikorko.”

Zmęczona sikorka usiadła na gałęzi obok sowy. Sowa była mądra i stara. „Sowo, wszystkie zwierzęta mają swoje miejsca, a ja nie wiem, gdzie spać.” Sowa powiedziała cicho: „Twoje gniazdko jest wysoko i bezpiecznie. Tam czeka na ciebie miękki mech.”

Sikorka zatrzepotała skrzydłami i poleciała z powrotem na swoją brzozę. W gniazdku było cicho, tylko wiatr delikatnie kołysał gałęziami. Wsunęła się pod puszyste piórka.

Poczuła, że jej gniazdko jest dokładnie takie, jakie powinno być. Ani za małe, ani za duże. Idealne dla małej sikorki.

Gwiazdy na niebie migotały, jakby mówiły: „Dobranoc, mała sikorko”. Jedna gwiazdka wisiała tuż nad jej gniazdkiem, świecąc na żółto i niebiesko.

Sikorka zamknęła oczy i uśmiechnęła się. „Dobranoc, gwiazdko” – szepnęła. I zasnęła spokojnie, wiedząc, że każde zwierzę ma swoje miejsce, a jej miejsce jest najlepsze.