Bajka o bobrze Borysie i spokojnej tamie

— Bajka do czytania —

Nad leśnym strumieniem mieszkał mały bóbr o imieniu Borys. Miał miękkie, brązowe futerko i bardzo pracowite łapki. Każdego dnia Borys zbierał gałązki i kamienie, żeby zbudować najpiękniejszą tamę na świecie.

Pewnego ranka Borys postanowił, że jego tama będzie wysoka i mocna. Ułożył pierwszą gałązkę, potem drugą, a na wierzch położył kamień. Ale wiatr zawiał i gałązki rozsypały się na wszystkie strony. „Ojej” – westchnął Borys i zaczął zbierać je od nowa.

Nagle zza krzaka wyskoczyła wiewiórka Zosia. „Borysie, dlaczego jesteś taki smutny?” – zapytała. „Wiatr zepsuł moją tamę” – odpowiedział bóbr. Zosia uśmiechnęła się i powiedziała: „Ja też umiem zbierać gałązki! Pomogę ci.” I razem zaczęły układać je starannie.

Potem przyszedł zajączek Stefan. „A co wy robicie?” – zapytał ciekawsko. „Budujemy tamę” – odpowiedział Borys. Stefan podrapał się po uchu i rzekł: „Ja mogę przynieść małe kamienie, mam silne łapki.” I tak do pracy dołączył zajączek.

Słońce chyliło się ku zachodowi, a tama rosła coraz większa. Borys, Zosia i Stefan pracowali razem, śmiejąc się i opowiadając sobie historie. Żadna gałązka nie uciekała, a kamienie leżały równiutko. „Dziękuję wam!” – powiedział Borys, gdy ostatni kamyk wskoczył na swoje miejsce.

Wieczorem nad strumieniem zrobiło się cicho. Borys usiadł na brzegu i patrzył, jak woda spokojnie przepływa przez jego tamę. Księżyc odbił się w tafli, a gwiazdy zaczęły mrugać z nieba. „Jaka piękna cisza” – szepnął bóbr. Zwinął się w kłębek na miękkim mchu i zamknął oczy.

W oddali słychać było tylko szum strumienia i cichy plusk wody. Borys pomyślał o swoich przyjaciołach i o tym, jak dobrze mieć kogoś do pomocy. Jego oddech stał się równy, a serduszko biło spokojnie. Wkrótce zapadł w głęboki sen.

Nad tamą zapadła noc pełna gwiazd. Wszystkie zwierzęta w lesie już spały, a bóbr Borys śnił o tym, jak jutro będzie skakać z radości nad swoją dziełem. Dobranoc, mały bobrze – szumiała woda. Dobranoc – szeptały gwiazdy.