Bajka o sierotce Marysi i siedmiu krasnoludkach

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, za gęstym lasem, w małej wiosce mieszkała sierotka Marysia. Nie miała ani mamy, ani taty, ale miała wielkie serce i odwagę, której pozazdrościłby jej nie jeden dorosły. Pewnego wieczoru, gdy na niebie zapłonęły pierwsze gwiazdy, Marysia usłyszała cichutki płacz dochodzący z leśnej głębi.

Dziewczynka bez wahania ruszyła w stronę dźwięku. Szła przez mchy, paprocie i małe strumyki, aż dotarła do polany, na której stała malutka chatka. Z komina unosił się dymek, a w oknach migotało ciepłe światło. Marysia zapukała i drzwi otworzył jej krasnoludek w czerwonej czapce. Miał na imię Cichuś i właśnie to on płakał – zgubił swoją ulubioną dzwoneczkową gwiazdkę.

W chatce mieszkało siedmiu krasnoludków: Cichuś, Pracuś, Wesołek, Gbur, Sennik, Okruszek i Mądrala. Każdy z nich był inny, ale wszyscy przyjęli Marysię z otwartymi ramionami. Gbur burknął coś pod nosem, ale po chwili podał jej kubek gorącego mleka. Wesołek tańczył, by rozśmieszyć dziewczynkę, a Sennik ułożył poduszkę na ławie, bo zrobiło się późno.

Marysia postanowiła pomóc Cichusiowi odnaleźć gwiazdkę. Okruszek przyniósł mapę lasu, a Mądrala powiedział: „Szukajmy tam, gdzie światło miesza się z cieniem”. Krasnoludki i Marysia ruszyli w noc. Szli przez łąkę pełną świecących robaczków, przez mostek nad strumieniem i pod wielkim dębem. W końcu, pod korzeniami drzewa, znaleźli małą, srebrną gwiazdkę – lśniła jak skarb.

Cichuś ucieszył się tak bardzo, że przytulił Marysię. „Dziękuję! Bez ciebie nie dałbym rady!” – zawołał. Dziewczynka uśmiechnęła się i powiedziała: „Razem zawsze jest łatwiej. Każdy z was ma w sobie coś wyjątkowego”. Krasnoludki spojrzały na siebie – miały rację. Gbur był silny, Wesołek radosny, a Okruszek zawsze znajdował to, czego inni nie widzieli.

Następnego ranka Marysia musiała wracać do wioski. Krasnoludki pożegnały ją serdecznie, a Cichuś podarował jej mały kamyk, który świecił w ciemności. „To na pamiątkę – żebyś zawsze wiedziała, że masz przyjaciół”. Marysia włożyła kamyk do kieszeni i ruszyła w drogę. Czuła, że choć jest sierotką, to wcale nie jest sama.

Od tamtej pory Marysia często odwiedzała krasnoludki. Uczyła się od nich cierpliwości, odwagi i radości z małych rzeczy. A gdy zapadał zmrok, patrzyła w gwiazdy i szeptała: „Dziękuję”. Wtedy czuła, jak ciepło rozlewa się po jej sercu, a sen przychodził lekki jak piórko.

Tej nocy, w swojej małej izdebce, Marysia zamknęła oczy. Przez okno wpadało srebrzyste światło księżyca, a w oddali słychać było cichy śpiew krasnoludków. Dziewczynka westchnęła spokojnie i zasnęła, wiedząc, że nawet w najciemniejszą noc przyjaźń jest jak latarnia – zawsze prowadzi do domu. Dobranoc, Marysiu. Śpij słodko.