Bajka o sierotce Marysi i zaczarowanym dębie

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej wiosce otoczonej zielonymi wzgórzami, mieszkała mała sierotka Marysia. Nie miała rodziców ani rodzeństwa, mieszkała w maleńkim domku na skraju lasu. Mimo że była biedna, jej oczy zawsze błyszczały radością, a na ustach gościł uśmiech.

Pewnego dnia Marysia wybrała się do lasu zbierać jagody. Szła ścieżką wśród wysokich drzew, gdy nagle usłyszała cichy płacz. Za starym dębem siedział mały, bury kudłaty kotek. Miał zabłocone łapki i smutne oczy. Marysia przykucnęła przy nim i pogłaskała go po główce.

– Nie martw się, maluszku – szepnęła. – Zabiorę cię do domu i nakarmię. Kotek otarł się o jej nogę i zamruczał jak mały silniczek. Marysia włożyła go do koszyka i ruszyła z powrotem. Po drodze spotkała staruszkę, która niosła ciężkie wiązki chrustu.

– Pomogę pani – powiedziała Marysia i razem z kotkiem pomogła zanieść chrust do chatki. Staruszka uśmiechnęła się i dała Marysi złoty guzik. – To za twoje dobre serce – rzekła. Marysia schowała guzik do kieszeni i pobiegła do domu.

Wieczorem, gdy kotek spał zwinięty w kłębek na poduszce, Marysia wyjęła guzik. Nagle guzik zaczął świecić ciepłym, złotym światłem. Zalał nim cały pokój, a Marysia poczuła, że nie jest już sama. Zrozumiała, że dobroć, którą okazała, wróciła do niej w postaci magicznego światła.

Następnego dnia Marysia poszła do wioski i spotkała chłopca, który płakał, bo zgubił swoją ulubioną piłkę. Marysia pomogła mu jej szukać, a gdy znaleźli ją pod krzakiem, chłopiec uśmiechnął się od ucha do ucha. W podzięce dał Marysi czerwoną wstążkę. Gdy Marysia włożyła ją do kieszeni, guzik znów rozbłysnął.

Z czasem Marysia zrozumiała, że każdy dobry uczynek sprawia, że guzik świeci jaśniej. A najpiękniejsze było to, że gdy dzieliła się swoim światłem z innymi, wszyscy wokół stawali się szczęśliwsi. Kotek, który dostał imię Burek, zawsze mruczał, gdy guzik lśnił.

Pewnej nocy, gdy Marysia patrzyła w gwiazdy, pomyślała: „Nie mam rodziców, ale mam Burka, mam przyjaciół i mam w sercu dobroć. To wystarczy, by być bogatą”. I wtedy guzik rozjarzył się tak mocno, że rozświetlił cały las, a gwiazdy na niebie zdawały się tańczyć z radości.

Od tamtej pory Marysia każdego dnia starała się być dobra dla innych. A gdy kładła się spać, Burek kładł się obok, a guzik delikatnie świecił, przypominając jej, że prawdziwe bogactwo to miłość i przyjaźń. I tak, w ciszy i spokoju, Marysia zasypiała szczęśliwa.